Radni powiatowi z klubu Prawa i Sprawiedliwości oświadczają:, ,Władza samorządowa zawiodła”

Od kiedy prasa ukazuje się drukiem, dziennikarze popełniają błędy czy też podają fakty, które okazują się nieprawdziwe. Ale postprawda to coś znacznie więcej — świadome kłamstwo wykorzystywane dla celów propagandowych i politycznych. Dlatego, choć matecznikiem postprawdy są tradycyjne media, to jej prawdziwym stymulatorem okazał się dopiero rozwój internetu. Dziś każdy, kto ma dostęp do sieci, może być twórcą informacji. Ma to swe dalsze konsekwencje. O ile dziennikarzy z tradycyjnych mediów obowiązują zasady — prawne i etyczne — dotyczące weryfikacji informacji oraz zakresu ingerencji w prywatność opisywanych osób, to wszyscy inni wytwórcy wiadomości nie podlegają żadnym zasadom. Na Facebooku i Twitterze można w ten sposób umieszczać informacje niesprawdzone, zasłyszane w jednym źródle, a nawet plotki. To tym łatwiejsze, że przecież profile w mediach społecznościowych można prowadzić na zmyślone tożsamości, a nawet pod pseudonimem. Widać to szczególnie na Twitterze, który jest najpopularniejszym portalem społecznościowym poświęconym wymianie informacji.

,,jad ci rozum zjadł,,

Zwykły pracownik socjalny z gminy Starogard co " po plecach powiatowego Macierewicza " wskoczył na dyrektora centrum pomocy rodzinie. Pytanie:dlaczego tego pana nie obowiązuje wymóg dot.doświadczenia na kierowniczym stanowisku. ?

I chyba napisał to sam neumann twórca tego pożaru

yyyyyyyyyyyyyyyyy jest taka rzecz, ty się lepiej nie odzywaj

Chłopie ty wiesz co ty piszesz? Ostracyzm[edytuj] Ostraka z wydrapanym imieniem Temistoklesa, odnalezione na zboczu ateńskiego Akropolu, zbiory Muzeum Agory Ostracyzm (od gr. ὄστρακον ostrakon – skorupa) – praktyka polityczna w starożytnej Grecji, rodzaj tajnego głosowania, podczas którego wolni obywatele typowali osoby podejrzane o dążenie do tyranii i zasługujące na wygnanie z miasta na 10 lat. Spis treści [ukryj] 1 Nazwa 2 Historia wprowadzenia prawa 3 Procedura głosowania 4 Zastosowanie 5 Występowanie 6 Ostracyzm współcześnie Nazwa wywodzi się od glinianych naczyń (ostraka), na których głosujący wyskrobywali imiona tych, o których sądzili, że zagrażają demokracji. Często ostracyzm nazywany jest sądem skorupkowym, lecz jest to określenie błędne, gdyż podczas przeprowadzania procedury ostracyzmu nie było ani trybunału, ani stron procesu. Historia wprowadzenia prawa[edytuj] Jak podaje Arystoteles w "Ustroju politycznym Aten", prawo ostracyzmu zostało stworzone przez Klejstenesa ok. 508 p.n.e. w Atenach. Było ono wymierzone w zwolenników wygnanego wcześniej Hippiasza, którzy mogli podjąć próby przywrócenia dyktatury, przez 20 lat jednak nie skorzystano z niej ani razu. Fakt ten skłonił część historyków do wniosku, że prawo ostracyzmu naprawdę powstało dopiero wkrótce po bitwie pod Maratonem (490 p.n.e.), a później, niezgodnie z prawdą, zostało przypisane Klejstenesowi. Za autorstwem Klejstenesa przemawia krótki czas wprowadzenia jego modelu ustrojowego, co mogło skutkować powstaniem początkowo nieużywanych rozwiązań chroniących w szczególności przed tyranią[1]. Procedura głosowania[edytuj] Głosowanie odbywało się na ateńskiej agorze raz do roku podczas szóstej prytanii. Wówczas eklezja rozpatrywała sprawę ostracyzmu: na wiosennym zgromadzeniu ludowym zapytywano, czy nie ma wśród obywateli nikogo podejrzanego o chęć przywłaszczenia sobie władzy i odbywało się głosowanie, czy ma odbyć się ostracyzm – bez podawania imion tych, których miałby dotyczyć. W razie twierdzącej odpowiedzi zwoływano 6 miesięcy później „ostrakoforię", specjalne zgromadzenie na agorze, któremu przewodniczyło dziewięciu archontów. Wtedy każdy z obywateli pisał na glinianej skorupie nazwisko jednego obywatela, o którym sądził, że zagraża państwu, a następnie zanosił ją do specjalnego miejsca na agorze, otoczonego ogrodzeniem. Tam archonci przeliczali głosy, odkładając skorupy z poszczególnymi imionami osobno. Głosowanie miało charakter tajny, a urzędnicy pilnowali, aby nikt nie wrzucił więcej niż jedną skorupę. Aby przeprowadzić ostracyzm niezbędna było zebranie 6000 głosów obywateli biorących udział w zgromadzeniu. Jeżeli padło 6000 głosów, osoba, która dostała najwięcej (zasada większości względnej), musiała w ciągu 10 dni opuścić miasto. Zastosowanie[edytuj] Pierwszym poddanym tej procedurze był krewny Hippiasza, Hipparchos syn Charmosa w 487 p.n.e.[2] Pomiędzy 487 a 418 p.n.e. byli to m.in.: Megakles Alkmeonida, syn Hipokratesa i bratanek Klejstenesa (w 486 p.n.e.)[2]; Ksantypos syn Arifrona, ojciec Peryklesa (w 484 p.n.e.)[2]; Arystydes (ok. 484 p.n.e.); Temistokles (w 471 p.n.e.); Kimon (w 461 p.n.e.); Tukidydes, dziadek wybitnego historyka o tym samym imieniu (ok. 443 p.n.e.). W sumie znane są imiona 15 osób wygnanych w wyniku ostracyzmu. Ostatnim był Hyperbolos, skazany w 417 p.n.e. w wyniku porozumienia pomiędzy Alkibiadesem i Nikiaszem, po klęsce wojsk dowodzonych przez Alkibiadesa w bitwie pod Mantineją w roku 418 p.n.e. Jako kandydatów do ostracyzmu wymieniano wielu innych Ateńczyków, ale nie padła na nich większość głosów, na co wskazuje lista, obejmująca 64 imiona (w tym np. Peryklesa), sporządzona na podstawie kilkunastu tysięcy skorup odkrytych podczas prac wykopaliskowych na terenie Agory ateńskiej i w innych miejscach (do dziś zachowało się ponad 1500 owych ostraka). Skazany na wygnanie musiał opuścić miasto na 10 lat, nie tracił jednak praw obywatelskich ani majątkowych oraz mógł nadal czerpać zyski ze swoich posiadłości. Banita mógł być jednak wcześniej wezwany do powrotu – tak było w przypadku Arystydesa i Ksantyposa, którym zezwolono na natychmiastowy powrót podczas wojen perskich. Ostracyzm miał chronić przed wprowadzeniem tyranii, ale w praktyce służył także do rozgrywek politycznych i pozbywania się osób niewygodnych. Od końca V wieku p.n.e. ostracyzm przestał funkcjonować, zastąpiony przez instytucję atimii. Występowanie[edytuj] Ostracyzm najlepiej funkcjonował w Atenach, poza Atenami znany był jednak także w Megarze, Argos, Efezie, Milecie i w Syrakuzach, gdzie określany był mianem petalizmu i przetrwał tylko przez krótki czas. Ostracyzm współcześnie[edytuj] Współcześnie ostracyzm oznacza bojkot towarzyski (nieprzyjęcie lub wykluczenie kogoś przez otoczenie), jest również najprostszą formą "wydania wyroku" na tego, którego winę trudno udowodnić.

Psl?

Przykazanie 9. NIE POŻĄDAJ ŻONY BLIŹNIEGO SWEGO

Gdzie??jest międz nimi znaczna różnica. Neumann sam sobie wszystko zawdzięcza, za nikim teczki nie nosił i nie porównuj go z jakimś śmiesznym człowiekiem, bo to chore i świadczy o twojej zasdrości, byłeś i jesteś nikim.nikt tak wysoko jak SLawek z naszej zapadlej dziury nie doszedl I to was beztalencia boil.

dyrektora banku to zrobila z niego cegielska ale to niczego nie zmienia

Porównywanie z Misiewiczem jest bez sensu. Neumann nie musiał się uciekać do fikcyjnego studiowania u Rydzyka i nie przypominam sobie, aby był pomocnikiem aptekarza, czy czymś w tym rodzaju.

a kiedy rozliczą neumanów ???

To gorsza wersja zarozumiałego wiceministra sprawiedliwości Jakiego. Koalicja powiatowa ma swoich Macierewiczów i Jakich ...

Jacy mieszkańcy, ty? A co czaisz się na stołek, czy masz na oku jakiegoś misiewicza?

neumann nie oddał pieniędzy za fikcyjne kilometrówki...

Od kiedy prasa ukazuje się drukiem, dziennikarze popełniają błędy czy też podają fakty, które okazują się nieprawdziwe. Ale postprawda to coś znacznie więcej — świadome kłamstwo wykorzystywane dla celów propagandowych i politycznych. Dlatego, choć matecznikiem postprawdy są tradycyjne media, to jej prawdziwym stymulatorem okazał się dopiero rozwój internetu. Dziś każdy, kto ma dostęp do sieci, może być twórcą informacji. Ma to swe dalsze konsekwencje. O ile dziennikarzy z tradycyjnych mediów obowiązują zasady — prawne i etyczne — dotyczące weryfikacji informacji oraz zakresu ingerencji w prywatność opisywanych osób, to wszyscy inni wytwórcy wiadomości nie podlegają żadnym zasadom. Na Facebooku i Twitterze można w ten sposób umieszczać informacje niesprawdzone, zasłyszane w jednym źródle, a nawet plotki. To tym łatwiejsze, że przecież profile w mediach społecznościowych można prowadzić na zmyślone tożsamości, a nawet pod pseudonimem. Widać to szczególnie na Twitterze, który jest najpopularniejszym portalem społecznościowym poświęconym wymianie informacji.

Zrób szczekawko takom liste i niech ludzie z całego powiatu sie wypowiedzo kogo wolo ciebie / sztuk raz/ czy dobrze działajace starostwo.