Spotkanie autorskie z Jackiem Dehnelem w Miejskiej Bibliotece Publicznej

Spotkanie z Dehnelem było całkiem spoko. Trzeba to przyznać, że pisarz tej rangi w naszym mieście, to dosyć ważne wydarzenie. Jego książki są niezwykle dobre i poruszają dosyć ważne tematy. Chociażby to, o czym jest "Matka Makryna", a mianowicie, problem przemocy i wykluczenia. (Zauważcie moi drodzy jednak, że ta książka właściwie nie jest o emancypacji, jak wspomniał autor. Nie. Tam nie ma nic z wyzwolenia, z odnalezienia poczucia własnej wartości. Jest wręcz odwrotnie! Tam bohaterka zaprzecza własnej tożsamości, tworząc kłamstwo o sobie, na tym kłamstwie budując swoją wolność. Makryna, żeby otrzymać choć skrawek uwagi, żeby stała się osobą jakkolwiek wartościową dla społeczeństwa, musiała zrezygnować ze swojej kobiecości, musiała przestać być kobietą, żeby być kimś. Oczywiście symboliczne, uznając się za mniszkę, bo mnich właśnie, poprzez praktykowanie ascezy, jest kimś kto zaprzecza swojej płciowości, temu, że kierują nim konkretne potrzeby, jest jakby jakąś formą nie-człowieka... Czyli, powtórzę, musiała jakby zaprzeczyć własnej płciowości, symbolicznie stając się nie-kobietą, żeby uzyskać jakąkolwiek uwagę. Musiała wytworzyć sztuczną, fałszywą tożsamość. Kobieta w XIX wieku była niczym. To coś bez płci, miało większą wartość od niej samej. - To tak na marginesie. Oczywiście to jest tylko moje odczytanie, istnieje przecież wolność interpretacji, a ja akurat mam taką freudowską zajawkę...) Podobnie w "Saturnie", w którym opisane są toksyczne, oparte na przemocy symbolicznej, relacje ojca z synem (tu też Freud i Lacan, aż proszą się o skorzystanie z ich teorii). Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie... No właśnie, co to było?! Zachowanie jednego z gości było według mnie żałosne. Przyszedł tam chyba tylko po to, żeby wytykać palcem, demaskować odmienność, uznaną przez niego za coś dewiacyjnego. Jego prowokacje na szczęście zostały przez Dehnela umiejętnie "przechwycona" i nie pozwolił się wyprowadzić z równowagi. Zresztą Dehnel niczego nie ukrywa, jego homoseksualna orientacja jest raczej znana jego czytelnikom, jego twórczość poetycka przecież tego w sporej ilości dotyczy. Ale musiał znaleźć się ktoś, kto swoje nietolerancyjne, homofobiczne przekonania musiał wypowiedzieć głośno i wyraźnie, chociaż nie tak wyraźnie, bo aluzjami, ale myślę, że dosyć wścibskimi i jasnymi. I ten ktoś musiał oczywiście dokonać swoistego publicznego zamanifestowania swojego światopoglądu, dystansując i określając się w opozycji do odmienności. Cóż... Taki mamy klimat. Niezdrowy klimat. (I nieme "h"..., ale to można wybaczyć, w świetle powyżej opisanego incydentu.)

ALE CZY PRZETŁUMACZYŁ WSZYSTKIE ŚWIŃSTWA PLATFORMY W STAROGARDZIE ?