Wspomnienia Kociewiaków z wizyty Jana Pawła II w Pelplinie

Pokorę mogę okazywać przed absolutnie idealnym Bogiem, a nie człowiekiem, który prócz tego, że był inteligentnym facetem, zrobił wiele dobergo, miał rówież wady, zresztą jak każdy z nas. To, że został świetym nie czyni z niego niepodważalnego autorytetu. Właśnie nam Polakom potrzebny jest prawdziwy obraz Jana Pawła II, nie na wskroś przesłodzony i wypieszczony, jak to się w tej chwili dzieje. Prawdą jest, że to właśnie on zahamował rowój kultury, niejako konserwując cały naród. Wiele doktryn kościoła katolickiego jest w obecnych czasach po prostu martwych, zupełnie ignorowanych i niepotrzebnych, ale wciąż surowo wiszących nad głowami przestraszonego ludu. Właśnie przez działania JPII zakonserwowała się społeczność, nie chcąc się wydostać z dawnych, przestarzałych modeli życia. Nie udawajmy, że schemat tradycyjnej rodziny jeszcze coś znaczy w tych czasach. W tej chwili jest to tylko wyidealizowany obrazek w marzeniach bogobojnych staruszek. Młodzi ludzie nie chca tak żyć. Chodzi o to, że istnieje wolność wyboru. Nie trzeba się żenić, żeby współżyć i mieć dzieci. W ogóle lepsze od stałych obowiązków i zobowiązań jest podróżowanie i totalna wolność. Oczywiście jeżeli komuś odpowiada siedzenie w domu, przy garach, to nie ma sprawy, jego wybór. Współczesnośtć to chaos. Cały zachodni cywilizowany świat to chaos. W tym obecnie żyjemy. Zasady moralne, głównie te dotyczące życia rodzinnego i seksualnego, głoszone przez polskiego świętego papieża były dobre kiedyś, za komuny. Akurat w tej sprawie papież był zacofany. Niemniej warto pamiętać pozytywne strony: czyli dialog międzywyznaniowy. Czemu nikt o tym nie pamięta i tego nie wysuwa w dyskusjach na pierwszym miejscu? Dlaczego tak wielu jest wśród Polaków antysemitów i nietolerancyjnych ludzi. Ile wierzących zastanawia się nad sobą i swoimi czynami, ilu zastaniawią się czasami nad słowami Pisma Świętego? Uważam, że z pokorą powinni się uniżyć nad swoją religijnością wszyscy ci, którzy ślepo klaszczą przed obrazkami świętego czy bezkrytycznie podchodza do jego nauk, wcale nie biorąc z tego nic dla siebie i nie dostrzegając własnych niedoskonałości w sobie. Zresztą bardzo mnie drnerwuje wtrącanie się kościoła w sprawy obyczajowe. W prawosławiu jest inaczej. Tam synod zajmuje się tylko sprawami metafizycznymi, dotyczącymi doświadczenia mistycznego, a nie takimi rzeczami jak antykoncepcja, homoseksualizm czy patriotyzm, które nie mają zupełnie związku z religią i wiarą.