Wieczór autorski w SDK

Nasi lokalni "artyści" lubują się w sztuce typu "Jeleń na rykowisku"... Jaki artysta taka sztuka...

W związku z tym,że każdy twórca kultury, gdy decyduje się na publikacje swojej twórczości na różnych polach eksploatacji, musi liczyć się z oceną odbiorcy. Co do wierszy to się na tym absolutnie nie znam więc na ich temat nie mam zdania. Co innego Twoje malarstwo. Przyznam szczerze, że bardzo wnikliwie obejrzałem wszystkie wystawiane obrazki pani Joli i tak dokładnie żaden z nich według mojej oceny nie mieścił się w kryteriach malarstwa poprawnego. Miałem trudności w dostrzeżeniu, co dokładnie przedstawiają poszczególne obrazki, lub jaka jest ich kompozycja. Nie mogłem dostrzec jakiego rodzaju perspektyw użyto oraz, co było przesłanką i powodem do użycia kolorów na pierwszym planie. Nie dostrzegłem dalszych planów w poszczególnych obrazkach. Nie mogłem określić, co jest puentą i co jest akcentem nadrzędnym obrazu. Jeżeli już gdzieś dostrzegłem pierwszy plan, to całkowicie nie odczytałem planu drugiego czy trzeciego. Brak czytelnego tła i rogów obrazu. Wszystkie wystawiane w SDK pani obrazy pani Steppun cechuje brak kontrastu, układu światła i jak się wydaje całkowita przypadkowość barw. Nie mogłem określić czy kompozycja jest otwarta, zamknięta ,dynamiczna czy statyczna. Obrazy nie maja klimatu i nastroju. Nie są ani wesołe, ani ponure. Są przygnębiające. Stateczki wiszą w powietrzu podobnie galopujące konie. Pani Jola jest amatorką, która maluje intuicyjnie bez zachowania reguł i podstawowej wiedzy o kompozycji obrazu. Nie stosuje reguły złotego podziału, nie zna silnych punktów obrazu, nie umie stosować perspektywy i skrótów perspektywicznych. Wystawiane obrazy są płaskie ponieważ ich autorka nie ma umiejętności posługiwania się światłem . Nie umie wydobyć głębi. Zapomina, że obraz to nie tylko treść, lecz przede wszystkim plamy i linie tworzące harmonię miłą dla oka. Jej obrazy są pozbawione autentycznego piękna i swoistego wyrazu. W tych obrazkach tak naprawdę żaden przedmiot, czy zdarzenie nie wybija się jako najważniejsze i nie stanową głównej treści obrazu. Co do mocnych punktów w obrazkach to ich brak. Obraz w zakresie formy powinien mieć jeden element wzrokowy/ jakiś punkt,linię, plamę bądź ich zestawienie / przykuwający wzrok mocniej niż inne. Na przykład małą jaśniejszą plamę wśród ciemniejszych, lub odwrotnie jedną najciemniejszą wśród innych większych jasnych, albo jeden punkt w którym zbiegają się inne kontury przedmiotów. No i sprawa nadrzędna to w tych obrazach dominanta plastyczna nie pokrywa się z dominantą treściową. Forma stanowiąca dominantę nie wzmacnia harmonii obrazu. Obrazki są rozbite bez nastroju. Nie wywołują uczuć. Jasność w obrazach nie kojarzy się z radością a ciemność nie kojarzy się ze smutkiem . Nastrój poprzez układ linii i plam nie odpowiada treści obrazów stwierdzam nawet ich sprzeczność. Obrazy bez zachowania reguł kompozycji są zatłoczone z jednej strony i posiadające puste dziury z drugiej strony przez, co brak im harmonii. Brak umiejętności operowania światłem i perspektywą oraz skrótami powoduje, że łby koni to muły a galopujące trójka i czwórka to genetycznie modulowane zwierzęta z defektem zadów i tylnych nóg. Te dziwne zwierzęta galopują w próżni. Skrót tylnej połowy ciała koni sprawia przykre wrażenie koni chorych. W obrazkach jest wyraźny brak umiejętności posługiwania się horyzontem. Szczególnie dotyczy to obrazków o tematyce marynistycznej. Z żadnego obrazu nie można wyczytać w jakim punkcie było oświetlenie, lub o której godzinie i w jakim położeniu znajdowało się Słońce. O porze roku już nie wspominam. Z obrazów nie można odczytać w którą stronę odbywa się ruch postaci lub przedmiotów. . Mimo to spedziłem super wieczór z poezją, lecz niestety sie na niej nie znam. Bogdan Kruszona