Na zawsze zostaną w naszej pamięci...

- Dzień ten kojarzy się dla wielu ze zniczem, z grobem bliskich osób, z cmentarzem, dla innych z wiązanką kwiatów, jeszcze dla innych z modlitwą i pamięcią o tych, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności – pisze o 1 listopada, w Tygodniku Katolickim Niedziela, Józef Rydzewski. - W tym dniu udajemy się z całymi rodzinami na cmentarz i nawiedzamy groby naszych bliskich, przyjaciół, rodziców, krewnych, znajomych, stawiając kwiaty, zapalając ten "płomyk nadziei", wierząc, że już cieszą się oni chwałą w domu Ojca Niebieskiego.
Wspominam.

Śp. Tadeusz Pepliński
Zmarł w piątek, 28 grudnia 2012. Pożegnaliśmy Go 3 stycznia. Byli przyjaciele, znajomi, ludzie którym pomógł, samorządowcy i ci, z którymi walczył ten aktywny społecznie Radny Rady Powiatu Starogardzkiego i prezes Stowarzyszenia Bezprawiu i Korupcji STOP. Był twardym orędownikiem prawdy. Ludzie garnęli się do niego ze swoimi problemami a On pomagał jak mógł i potrafił. Nie oszczędzał w swym działaniu polityków i... dziennikarzy.

- Jesteśmy tu żeby zaświadczyć prawdzie, że Bóg jest drogą – mówił w homilii ks. Jacek Cirocki i podziękował zmarłemu za to, że zawsze szedł drogą prawdy. - Teraz żyje nieograniczony barierami, może się cieszyć z pełnej wolności. Miłość nie znosi kompromisu (...) To był człowiek instytucja, życzliwy choć posądzany, pomawiany, nie znosił kompromisu ze złem, pomagał niesprawiedliwie skrzywdzonym. Ostatnio zaangażował  się w sprawę dzieci z Kręga (...) Człowiek wielkiego formatu, walczył nie z ludźmi, a korupcją i całym złem. Żył z pasją pomagania. Jego telefon zawsze był włączony.  
Dziękujemy Bogu za Jego życie.

Śp. Dominik Sowa
Zmarł nagle w środę, 27 marca, po krótkiej, przegranej walce z okrutną chorobą. Miał 64 lata. Wybitny dziennikarz radiowy, wieloletni członek zespołu Radia Gdańsk.  Absolwent slawistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim i tam Studium Dziennikarskiego (1978 r.). Uprawianie dziennikarstwa radiowego rozpoczynał w Krakowie, a od 1984 r. kontynuował w Rozgłośni Polskiego Radia w Gdańsku – czytamy na dziennikarzerp.org . - Wszędobylski reporter, bystry obserwator, rozumiejący a także doceniający lokalność i regionalność Pomorza i Kaszub, niezwykle uzdolniony reportażysta, należący do czołówki dziennikarzy Wybrzeża Gdańskiego i kraju.

Liczne nagrody to owoc talentu i nieprzeciętnej pracowitości, świetnego opanowania warsztatu radiowego. Uczył reportażu radiowego w Instytucie Filozofii, Socjologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Gdańskiego. Działał w Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich od 1975 r., był we władzach.
Miał w życiu trzy pasje: Rodzinę, Ojczyznę i Radio, innym sprawom nie szczędził czasu, który jako radiowiec potrafił specyficznie wyliczać i cenić. Wiecznie zapracowany, odkrywający piękno i bogactwo Pomorza Gdańskiego oraz jego mieszkańców.

Kiedyś 13 września 2005 r. odwiedził mnie w moim „kawałku świata”, pojechaliśmy wspólnie na reportaż. To był zaszczyt pracować wspólnie z gwiazdą Radia Gdańsk. On i ja, redaktor „Kociewskiej”. Powstał wtedy niezwykły reportaż o Zygmuncie Bielińskim, człowieku z duszą artysty i ogrodnika. O jego pasji ziołach, rzeźbieniu i poglądach na życie. Zygmunt, mój przyjaciel, też już odszedł do Domu Pana. Pozostał po nim żal, wspomnienia i ten reportaż w naszej Gazecie. To słowo drukowane zostało.

Dominik miał taki dar, że już po chwili był „swój”, ludzie otwierali się przed nim, wyjawiali sekrety. Taki może być tylko człowiek, który kocha i szanuje innych. Tego szacunku dziś mało w zabieganym świecie...  

Śp. Ks. dr Stanisław Człapa
10 października w szpitalu wojewódzkim w Toruniu, zmarł długoletni dziekan Dekanatu Starogardzkiego, proboszcz parafii św. Mateusza, wychowawca wielu pokoleń kapłanów w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie, dydaktyk i pasterz śp. ks. prałat dr Stanisław Człapa (ur. 23 maja 1938 r., święcony 17 grudnia 1961)

- To był dobry kapłan – mówił w niedzielę, 13 października, w homilii bp Wiesław Śmigiel. - Dobry gospodarz parafii. Do końca pełnił posługę. Swej emerytury przeżył kilka dni. Teraz jest szczęśliwy w Domu Pana.  

„Dziś moją duszę w ręce Twe powierzam, mój Stworzycielu i najlepszy Ojcze.
Do domu wracam, jak strudzony pielgrzym,
a Ty z miłością przyjmij mnie z powrotem....
Spoczął na starym cmentarzu, 14 października, odprowadzony przez tłumy wiernych, vipów, księży i JE Bpa Pelplińskiego Ryszarda Kasynę.

Ks. dziekan był dla nas, dziennikarzy zawsze otwarty, miał cierpliwość, wyjaśniał. Nie lubił, gdy ktoś przeszkadzał w sprawowaniu liturgii. Głosił piękne, pełne patriotyzmu homilie. Na ten patriotyzm zawsze zwracał uwagę. Umiłowania Ojczyzny wymagał od wszystkich. Potrafił  mieć swoje zdanie w różnych, często złożonych sytuacjach. I tym zaskarbił sobie moją pamięć.           

Odejdziemy cicho
Tadeusz Pelpliński, Dominik Sowa, ks. dr Stanisław Człapa. I wielu, wielu innych. W poniedziałek (28 października) zmarł premier Tadeusz Mazowiecki, mąż stanu, człowiek „mojej” Solidarności.
Każdemu należałoby poświęcić kilka zdań.
Śp. ksiądz Jan Twardowski napisał piękny wiersz, tak chętnie cytowany przed Uroczystością Wszystkich Świętych i Dniem Zadusznym.

W te dni jest czas na zamyślenie, refleksję. Te słowa „Śpieszmy się kochać ludzi...” trafiają w moje serce. Ożywia się pamięć. Bo kiedy ma się te niewiele do 60. to już „z górki”, a przecież jeszcze tyle trzeba ludziom od siebie przekazać, tyle ważnych zadań czeka i zdjęć, i ta najpiękniejsza na świecie wnusia, i to serce, które bije dla mnie...

Po utracie bliskich pozostaje tęsknota i żal.
- Nie ma sposobu, by zapobiec tym uczuciom, ale przynajmniej warto mieć świadomość, że wykorzystaliśmy każdą chwilę życia i do tego, że wykorzystaliśmy ją dobrze. Ks. Twardowski ostrzega, że nie należy być pewnym, niczego i nigdy, bo pewnikiem jest niepewność... Nie żałujmy bliskim miłości – czytam w opracowaniu wiersza.  

Oni odeszli cicho. Nie zdążyli zamknąć za sobą drzwi. I my tak odejdziemy, a tyle po nas zostanie ile w pamięci innych.