To trochę jak z teściową

-Docierają do nas wiadomości, że szykują się zmiany w Radzie Miasta czy to za sprawą rozłamu w klubie PiS?
- Rozłam to mocne słowo. Aktualnie klub tworzą radni PiS i LPR. Przypomnieć należy, że układ ten funkcjonuje dzięki porozumieniu przedwyborczemu ugrupowań prawicowych – PO, PiS, LPR i Ligi Miejskiej, które to porozumienie zakładało wyłonienie jednego kandydata na prezydenta i stworzenie dwóch silnych list wyborczych tzn. PO z Ligą Miejską a PiS miał wspomóc LPR. Ja osobiście wierzyłem, że tutaj na dole, ponad podziałami, uda nam się zjednoczyć siły dla wspólnego dobra, jakim jest miasto. Pracowaliśmy nad tym przez trzy lata. To wszystko, jak domek z kart, rozpadło się w miarę zbliżania się terminu wyborów. PO oświadczyła, że idzie do wyborów samodzielnie i wystawia swojego kandydata na prezydenta, argumentując swoją decyzję dyrektywami zarządu PO na górze. My jako lokalny PiS słowa dotrzymaliśmy i chociaż nie było łatwo, to uzyskaliśmy zgodę na wypełnienie podjętych zobowiązań wobec lokalnej koalicji prawicowej. Utworzyliśmy wspólną listę wyborczą z LPR. Uważam, że mimo rozbieżności programowych, postąpiliśmy honorowo, ja sobie to bardzo cenię. Porozumienie, z LPR nie określało warunków ścisłej współpracy po wyborach a utworzenie wspólnego klubu nastąpiło niejako z rozpędu.

-Czyli uważa pan, że nie powinno dojść do stworzenia jednego klubu z LPR?
To trochę tak, jak z teściową, możemy zawsze na nią liczyć, ale kochamy ją bardziej, gdy mamy niezależną samodzielność. Ja osobiście cenię pracę radnych LPR, bo na pewno chcą dobrze dla tego miasta.

-Dlaczego więc się rozdzielacie?
Rada w tej chwili wg mnie dzieli się na radnych etatowych i radnych, którzy dostarczają więcej mocy do całego układu, jakim jest Rada. Granica wcale nie przebiega wzdłuż przynależności klubowej czy partyjnej. Chodzi o to, aby wykorzystać dostępne środki w tym kapitał, który posiadają ludzie i nadać przyspieszenie miastu. Dla mnie nie jest ważne, kto jest, z jakiej opcji, ale co wnosi. Różnica po miedzy LPR i PiS jest taka, że mając ten sam cel na względzie różnimy się, co do sposobu jego realizacji. Różnica ta nie powinna dzielić nas na, tyle aby wepchnąć w destrukcję, tylko w nowy rodzaj współpracy. Osobiście zabiegał będę, aby podpisać z LPR stosowne porozumienie.

-Czy odwołacie przewodniczącą Rady?
Pani przewodnicząca Helena Bugaj została desygnowana, ponieważ w wyniku wyborów nasza lista osiągnęła najlepszy wynik - 7 radnych. W sytuacji rozdzielenia klubu stracimy status klubu najliczniejszego i prawo desygnowania przewodniczącego będzie miała PO. Oczywiście pytaniem jest czy PO z tego skorzysta, czy jednak w imię haseł, które wszyscy głosiliśmy – samorząd ponad podziałami - uszanuje wolę przeważającej części Rady i pozostawi przewodniczącą na stanowisku? Dla mnie pani Helena Bugaj jest osobą godną szacunku i zaufania. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi i każdy miewa chwile słabości. Problem raczej leży w braku należytego wsparcia ze strony radnych, niż niekompetencja, którą medialnie próbuje się doszyć pani Helenie Bugaj.

- Czy jeżeli dojdzie do głosowania, będzie pan głosował za odwołaniem pani przewodniczącej?
Na dzień dzisiejszy nie! Chyba, że pojawią się inne argumenty, ale muszą to być naprawdę mocne argumenty.

- Zmieńmy temat. Wiem, że to pytanie do powiatu, ale jak pan sądzi, co stanie się ze starogardzkim szpitalem?
W życiu cuda zdarzają się bardzo rzadko, a chyba tym żyjemy. Los szpitala został przesądzony kilka lat temu, kiedy to szpital przekroczył granicę bezpiecznego zadłużenia. Moim zdaniem menedżerska metoda zarządzania bardziej sprawdza się w praktyce. Metoda ta z powodzeniem stosowana jest w wielu krajach zachodnich.

- Wówczas lekarze robią to, do czego są powołani, czyli leczą, a menadżerowie zarządzają i liczą pieniądze?
Dokładnie tak, dzisiejsze problemy szpitala mają przecież podłoże organizacyjno-ekonomiczne, a nie medyczne.

-Nie widzi pan szansy na uratowanie szpitala?
W dotychczasowej formie jest to mało prawdopodobne. Mówi się już o 60 milionach zadłużenia, które rośnie kilkakrotnie szybciej niż zakładano. Każdy dzień zwłoki pogarsza warunki ewentualnej prywatyzacji czy też restrukturyzacji. Myślę, że trzeba przestać wierzyć w niczym nieuzasadniony optymizm i dla dobra pacjentów próbować ratować, co jeszcze jest do uratowania.