FELIETON: Kaszubi i Kociewiacy za Nawrockim

Stary Kociewiak z Pelplina tak mi to wytłumaczył: Na Kaszubach i na Kociewiu mieszkają ludzie od pokoleń. Znają swoje korzenie. Nikt im kitu nie wciśnie, że w czasie wojny mordowali nas „naziści” czy „faszyści”. Oni wiedzą, że to byli Niemcy, często przed wojną sąsiedzi. Więc teraz, kiedy tyle się dzieje na świecie, nie chcą, żebyśmy szukali oparcia u Niemców i ich „unii”, bo po prostu po takich doświadczeniach, które zostały w genach, wiedzą, że nie wolno naiwnie zawierzać opowiastkom o demokracji, tolerancji i dobrobycie, który wkrótce na nas spłynie, jeśli tylko będziemy… posłuszni. Za to w Gdańsku, w Sopocie czy w Pruszczu żyją ludzie, których dziadkowie osiedlili się tu po wojnie, przybywając ze wszystkich stron świata. Nie czuli związku z tą ziemią a niektórzy, po wyszabrowaniu jakiegoś poniemieckiego, opuszczonego gospodarstwa gdzieś pod Gdańskiem, wracali do siebie: do Lublina, Grójca czy Radomia. To dlatego Pomorze Gdańskie ma dwa oblicza: jedno to ludzie od pokoleń na ziemi ojców, drugie napływowe. Ile jeszcze pokoleń trzeba, by obecni mieszkańcy Pomorza poczuli się w pełni u siebie i zrozumieli, że Polska – jak mówił wielokrotnie prezydent Karol Nawrocki – TO WIELKA RZECZ. Aby żyć dostatnio i godnie, nie potrzebujemy ani niemieckiej, ani ruskiej opieki. W ostatnim czasie słyszę często stary, ale odnowiony na te czasy dowcip. Polacy pytają św. Piotra: czemu Pan Bóg posadził nas między Niemcami i Ruskami? Nie było innego miejsca? Na to św. Piotr: Może i było, ale Pan Bóg wiedział, że tylko Polacy wytrzymają z takimi sąsiadami i pozostaną sobą... Bądźmy sobą! Nie porzucajmy Polski w imię „wspólnoty europejskiej”. Wspólnota owszem, ale nie ZAMIAST Polski!
 

Chłopek roztropek z Barkoczyna 
Na poparcie tego, co wyżej napisałem, powiem o pewnym wydarzeniu, które mną ostatnio wstrząsnęło. W Starym Barkoczynie, w gminie Nowa Karczma, stoi budynek starej szkoły z charakterystycznej czerwonej cegły. Dawno temu umieszczono tam tablicę pamiątkową dla nauczyciela tej szkoły Michała Pawlickiego, zamordowanego we wrześniu 1939 w ramach niemieckiej zbrodni pomorskiej (w kalendarzu wspominamy ją pod datą 2 października) – pierwszego ludobójstwa podczas II wojny światowej. Pawlicki w chwili śmierci miał 27 lat i wielkie marzenia. Tablica w miarę upływu lat popękała i na prośbę miejscowej rolniczki, pani Kasi Mazur, poprosiłem IPN o jej odnowienie. IPN opracował projekt i dla formalności pokazał go obecnym mieszkańcom budynku jako wspólnocie mieszkaniowej. Szok! Jeden z mieszkańców, nauczyciel i radny gminy, nie zgodził się na treść tablicy, bo uważa, że to nie Niemcy zamordowali Pawlickiego, lecz „faszyści” albo „naziści”… A ponieważ jest współwłaścicielem budynku, tablicy na dawnej szkole nie będzie! IPN poprosił wójta gminy o wskazanie innego miejsca na upamiętnienie i czeka na odpowiedź. Chyba mylnie uważamy, że niemiecką politykę historyczną, polegającą na wypieraniu zbrodni, prowadzą wyłącznie Niemcy. W ich imieniu robią to pożyteczni idioci z Polski. Nie pozwólmy im na to! To nie „naziści” napadli na nas 1 września 1939 roku. To Państwo Niemieckie (Deutsches Reich). I to państwo niemieckie postanowiło wymordować na Pomorzu wykształconych Polaków, „besonders die Lehrer und die Pfarrer” (szczególnie nauczycieli i księży). „Szlachetnemu” chłopkowi roztropkowi z Barkoczyna zwracam uwagę, że w ostatnich latach niemieckie media nazywały uczestników Marszu Niepodległości 11 listopada w Warszawie „polskimi nazistami”! Jak ci się podoba ta szokująca zamiana ról, obrońco Niemców i krytyku „nazistów”?
 

Auschwitz – obóz zagłady dla Polaków
Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Obozów Koncentracyjnych to polskie święto państwowe, obchodzone 14 czerwca – na pamiątkę przywiezienia do Auschwitz pierwszych więźniów: 728 Polaków. Tak zaczęła się historia KL Auschwitz, przez pierwsze półtora roku niemieckiego obozu zagłady dla Polaków, potem głównie dla Żydów – w większości obywateli RP.

Pociąg z pierwszym transportem Polaków wyjechał rano z Tarnowa. Był piątek 14 czerwca 1940. Nastroje były jak najgorsze, tego dnia Niemcy zdobyli Paryż. Polskie nadzieje, pokładane we Francji, legły w gruzach. Po południu pociąg wjechał na rampę w pobliżu nowo utworzonego obozu. Zaczęła się polska martyrologia w niemieckim piekle. Do stycznia 1945 do KL Auschwitz deportowano około 150 tysięcy Polaków. Przez pierwsze półtora roku obozu Polacy stanowili najliczniejszą grupę. Dopiero od 1942 Auschwitz stał się miejscem realizacji niemieckiego planu „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”.

Franciszek Piper, znawca dziejów Auschwitz, tak pisał o sytuacji Polaków w obozie:

Podstawowym celem polityki niemieckiej na obszarze okupowanej Polski była eksploatacja zasobów materialnych, siły roboczej oraz usuwanie miejscowej ludności. Odbywało się to poprzez wysiedlenia i eksterminację. Ziemie polskie miały być całkowicie zgermanizowane przez zasiedlenie Niemcami. 

W tym duchu wypowiadał się Hitler oraz niemieccy dygnitarze i przywódcy. 15 marca 1940 na zebraniu komendantów różnych obozów w okupowanej Polsce szef SS i niemieckiej policji Heinrich Himmler powiedział: „Wszyscy fachowcy polskiego pochodzenia mają być wykorzystani w naszym przemyśle wojennym. Później Polacy znikną ze świata. [...] Godzina każdego Niemca zbliża się. Dlatego jest rzeczą konieczną, by wielki naród niemiecki widział swe główne zadanie w zniszczeniu wszystkich Polaków”.

Auschwitz, otwarty 10 miesięcy po wybuchu wojny, był pierwszym obozem koncentracyjnym na okupowanych ziemiach polskich. Wraz z założonym w 1941 obozem na Majdanku i obozem Stutthof, stanowił jedno z głównych miejsc deportacji i wyniszczania Polaków […]. Niektórzy więźniowie przybywali do obozu już z wyrokami śmierci. Byli to ci, którym placówka policyjna, kierująca do obozu, umieściła w aktach personalnych adnotację: Rückkehr unerwünscht (powrót niepożądany), nicht überstellen (nie przenosić), lub którzy mieli w aktach naniesiony czerwony krzyżyk […].

Obóz był również miejscem uśmiercania Polaków, zabijanych w ramach prowadzonej na ziemiach polskich tzw. eutanazji, zabijania ludzi nieuleczalnie chorych. Do tej kategorii zaliczano przede wszystkim chorych psychicznie, lecz także ludzi starych, zniedołężniałych, zwłaszcza przebywających w zakładach opiekuńczych […]. Ostatnią wielką grupą Polaków osadzonych w KL Auschwitz byli mieszkańcy Warszawy, których w liczbie około 13.000 (mężczyźni, kobiety i dzieci) przywieziono w sierpniu i wrześniu 1944, w związku z toczącym się Powstaniem Warszawskim i podjętą decyzją władz niemieckich o usunięciu z Warszawy pozostałej przy życiu ludności cywilnej, i zburzeniu miasta […]. Według szacunkowych danych do KL Auschwitz przywieziono transportami bezpośrednimi lub tzw. zbiorowymi około 130.000-140.000 Polaków, których ujęto w ewidencji numerowej, i około 10.000 Polaków, których bez umieszczenia w ewidencji numerowej (m.in. więźniów policyjnych) zabito w obozie. Szacuje się, że co najmniej połowa osadzonych w obozie Polaków zginęła tam na skutek głodu, bicia, chorób, nadmiernej pracy, braku opieki lekarskiej, egzekucji przez rozstrzelanie albo zastrzyk fenolu, lub w komorach gazowych.

Jeśli zapomnimy o nich, Ty, Boże na Niebie, zapomnij o nas…