Nie chce być gwiazdą jednego sezonu

Ostatnio mogliśmy go usłyszeć na mikołajkowych uroczystościach na Rynku. Specjalnie dla nas opowiada o początkach swojej przygody z muzyką oraz szansach młodych wokalistów na zostanie gwiazdą dużego formatu.
- Skończyłeś już szkołę masz pewnie dużo wolnego czasu. Czym zajmujesz się na co dzień?
- Uczę się wokalu w Ognisku Pracy Pozaszkolnej pod okiem klawiszowca zespołu Leszcze pana Piotra Chrapkowskiego. Jestem u niego już trzeci rok, od czasu drugiej klasy liceum. W tym czasie dostawałem propozycję zaśpiewania m.in. kilkakrotnie na Jarmarku Dominikańskim, kilku galach w Starogardzie Gd., Dniach Kociewia itp. Myślę, że podobnych do mnie muzyków jest w mieście sporo. Są to przeważnie dziewczyny. U samego pana Piotra uczy się ok. 11, 12 osób.

- Jak zaczęła się Twoja przygoda z muzyką?
- Poszedłem do szkoły do Owidza, bo tam był chór. Tak ciągnęło mnie do śpiewania, że wybór mógł być tylko jeden. Pierwszy rok, pierwsze zajęcia, wszyscy „śpiewający” dostaliśmy coś do wykonania. Po moim występie musiałem wykonać jeszcze solo. Spodobało się i od tego się zaczęło. Zaśpiewałem na jednym koncercie w szkole, później pamiętam występ w „ekonomiku”, jeszcze później w SCK – u, zawsze z jedna piosenką. Było nią „Na miły Bóg” Stanisława Soyki. Od tego czasu wśród znajomych została mi ksywka „na miły”. (śmiech)

- Utrzymujesz się za śpiewania?
- Od szesnastego roku życia śpiewam po weselach. Właściwie początki pokryły się z moimi pierwszymi lekcjami wokalu. Oczywiście wesela nie są pochwalaną formą wykazywania się muzycznie. Przede wszystkim chodzi o ilość i długość występu. Nie trzeba mówić, jak taki występ wpływa na struny głosowe. Poza tym nigdy nie miałem żadnych poważnych propozycji grania po klubach. Mam znajomego w Poznaniu, który właśnie w ten sposób zarabia, przyjeżdża na godzinny repertuar i ma z tego fajną kasę. Trzeba być trochę na tym rynku, żeby z tego żyć.

- Czy młodzi mają dzisiaj szansę wypromowania talentu?
- Młodym ludziom nie jest dzisiaj łatwo. W Starogardzie Gd. próżno szukać osób, które w sposób profesjonalny poprowadziłyby do większej kariery. Nic w tej kwestii się nie dzieje. Możliwością są warsztaty wokalne, prowadzone np. przez Elżbietę Zapendowską czy Grażynę Łubaszewską. Ja byłem na warsztatach Pani Grażyny w Tczewie, na czymś w rodzaju jam session. Dostaliśmy lekcje śpiewania technicznego, nie tylko dla przyjemności. To był jeden dzień, było nas 16 osób. Spotkanie dało dużo, ale o bliższą współpracę było trudno.

- Masz za sobą nieudaną próbę dostania się na Akademię Muzyczną. Jaki miało to wpływ na Twoją karierę?
- W sumie nie jest to dla mnie porażka, bo nie jestem po żadnej szkole muzycznej. Sam fakt, że zdałem egzamin jest już pozytywny. Zabrakło kilka punktów, a przyjęli 12 najlepszych osób z całej Polski. Kiedy powiedziałem komisji, że uczę się 3 lata, to złapali się za głowy. Najgorzej poszło na dyktandzie muzycznym. Kobieta grała na pianinie, a ja musiałem to zapisać w nutach, a jestem z tego „zielony”. Na tym poległem. Śpiew i gra aktorska poszły bardzo dobrze.

- Co dałoby Ci dostanie się na Akademię?
- Generalnie akademia nie daje nic, jeśli człowiek nie będzie miał konkretnie sprecyzowanych planów. Fajnie byłoby mieć wykształcenie muzyczne, ale są też tacy, którzy ją skończą, a później nic nie robią. Spotkałem kiedyś bezdomnego, który skończył Akademię Muzyczną na takim a takim wydziale i co teraz robi? Nic. Ale tutaj swoje zrobił alkohol. Akademia daje możliwość szybkiej promocji. Na korytarzach można spotkać ludzi, którzy wiedzą jak poprowadzić młodych. Poza tym myślę, że być muzykiem bez wykształcenia to też żadna chluba.

- Ale przecież sporo z takich osób można zobaczyć w telewizji. Jest  wiele programów, gdzie można wypromować swoje umiejętności.
- Mi przede wszystkim nie zależy na tym by być gwiazdą jednego sezonu. Weźmy takich zwycięzców „Idola”. Żaden z nich nie zrobił wielkiej kariery. Lepiej wiodło się „słabszym”. Szymon Wydra nie wygrał, to samo Ewelina Flinta, a jednak udało im się zaistnieć. Taka Ala Janosz zwyciężyła I edycję, nagrała jeden clip i słuch po niej zaginął.

- Ostatnio fajną zabawą w Starogardzie Gd. są Mistrzostwa w karaoke. Jak oceniasz młodych starogardzkich wokalistów? Jest wśród nich choćby jeden „diamencik” do wyszlifowania?
- Na karaoke ciężko wszystko wychwycić. Są osoby, które śpiewają fajnie, ale jest też trochę gorszych występów, bo tam chodzi raczej o zabawę. W większości lepiej radzą sobie jednak wokalistki. Nie mnie to jednak oceniać. Sam jeszcze mam duże braki, nad czym pracuję podczas zajęć. Najważniejsze, aby każdy, kto chce spróbować swoich sił w śpiewaniu, zawsze dążył do celu, nie załamywał się porażkami. Są nauczyciele, choćby w Starogardzie Gd., którzy chętnie pomogą. Jeśli nie tu, to można spróbować w Tczewie czy Gdańsku. Kursy są drogie, ale z czasem mogą zwrócić się z nawiązką.

- Jesteś osobą rozpoznawaną w Starogardzie Gd. Doskwiera Ci sława?
- Tak, ale raczej lokalna. Dla przykładu, byłem na wakacjach w Jastrzębiej Górze i w sklepie zaczepiła mnie dziewczyna i spytała czy śpiewam. Powiedziała, że przypomina mnie z jakiegoś występu gdzie razem śpiewaliśmy. To było miłe. W szkole raczej było spokojnie. Koleżanek miałem dużo ale koledzy raczej nie zazdrościli..    

- O czym marzysz? Własna płyta czy śpiewanie cudzych kompozycji?
- Moim mentorem muzycznym jest Michael Buble, których właśnie od coverów zaczynał. Zrobienie czegoś w podobnym stylu byłoby ciekawe, ale śpiewanie specjalnie przygotowanych tekstów też byłoby wyzwaniem. Gdybym tylko dostał tekst i muzykę, to czemu nie.

- Pamiętasz jakieś ciekawe sytuacje, które przydarzyły Ci się podczas występów?
- Dwa lata temu na Jarmarku Dominikańskim wzięli mnie jako wokalistę, żebym zaśpiewał coś pomiędzy występami. Pierwszy, drugi  kawałek poszedł dobrze. Trzecią piosenkę śpiewałem właśnie Michaela Buble. W momencie jak chciałem wyciągnąć głos do góry, zacięła się płyta z muzyką. Konferansjer ratował sytuację, mówił o złośliwości rzeczy martwych i w sumie wszystko zakończyło się na wesoło. Ja stałem jak zamurowany, bo był to mój pierwszy występ przed tak dużą publicznością. W tym roku na jarmarku miałem z kolei przygodę z mikrofonem. Był wyciszony i jak zacząłem śpiewać nic nie było słychać. Akustyk zaczął od początku i za drugim razem poszło ok. Pechowy troszkę ten jarmark.