Paweł Adamowicz - prezydent wielu pokoleń

Kazimierz Chyła, starosta powiatu starogardzkiego
Musimy zrobić wszystko, aby takie tragedie się nie powtarzały...
Jestem wstrząśnięty brutalnym atakiem na pana prezydenta Pawła Adamowicza. Brakuje słów, aby wyrazić współczucie najbliższym, rodzinie, współpracownikom, wszystkim mieszkańcom Gdańska, a nawet mieszkańcom Pomorza. Jest to bardzo bolesny moment dla nas wszystkich. Jesteśmy pogrążeni w żałobie. Nie potrafię pojąć tej śmierci, nie potrafię się z nią pogodzić. Wielce wymowne są ostatnie słowa pana prezydenta Adamowicza. Mówił o cudownym czasie dzielenia się dobrem, podkreślając, że Gdańsk jest najcudowniejszym miastem na świecie. Te kilka słów wypowiedzianych chwilę przed szaleńczym atakiem pokazują, że prezydent Adamowicz był człowiekiem zupełnie oddanym swojemu miastu, jego mieszkańcom, z którymi otwarcie się kontaktował. Był to człowiek z konkretnymi poglądami, które nie zawsze były popularne, ale przy tym człowiek z wielką otwartością i odwagą. Był prezydentem kochanym przez gdańszczanki i gdańszczan – jak zwykł zwracać się do mieszkańców Gdańska. Był prezydentem, który tak mocno zmienił Gdańsk. Trzeba też jasno powiedzieć, jasno zaprotestować. Nie możemy godzić się na agresję słowną ani na bezpośrednią. Musimy zrobić wszystko, aby takie tragedie się nie powtarzały.

Jacek Pauli, burmistrz Skarszew
Dał się poznać jako włodarz, który zmienił zdecydowanie oblicze swojego miasta...
Świętej pamięci Pawła Adamowicza pamiętam jako bardzo radosnego człowieka. Zawsze uśmiechniętego. Dał się poznać jako włodarz, który zmienił zdecydowanie oblicze swojego miasta, które w latach 90. przegrywało konkurencję z Gdynią. Gdańsk wykorzystał wielką szansę na rozwój i jest to na pewno zasługa zamordowanego prezydenta.

Ryszard Brzycki, radny miasta Starogard
Poczet sztandarowy, który wystawiliśmy jako starogardzki samorząd, towarzyszył mu w orszaku żałobnym z ECS do Bazyliki Mariackiej...
Pomimo tego, że polityka samorządowa interesuje mnie od wielu lat, nie  pamiętam nazwiska poprzedniego prezydenta Gdańska. Mam wrażenie, że Paweł Adamowicz był tam od zawsze. Spotykałem go w dwóch rolach. Jako odważnego i otwartego managera miasta, przy okazji różnych gdańskich inwestycji, gdzie często wspólnie z tzw. prywatnym sektorem jako partner, a nie tylko inwestor, budował nowy Gdańsk oraz jako specjalistę od  samorządu. Kiedy planowaliśmy w Starogardzie kolejne spotkanie Klubu Obywatelskiego na temat samorządu właśnie, pierwszą osobą, którą  zaprosiłem w roli eksperta, był Paweł Adamowicz. Po jednym telefonie zgodził się bez wahania. Dostosowaliśmy tylko termin. Mówił o samorządzie wzorcowym, takim jaki powinien funkcjonować w Polsce, może często idealistycznie, ale na pewno szczerze, od serca. Wierzę, że taki samorząd budował u siebie, w Gdańsku, czego dowody obserwowaliśmy przez ten trudny tydzień żałoby. Dlatego naturalnym moim odruchem była potrzeba pożegnania go jako samorządowca. Podziękowania za to, że był u nas i mówił do nas. Poczet sztandarowy, który wystawiliśmy jako starogardzki samorząd, towarzyszył mu w orszaku żałobnym z ECS do Bazyliki Mariackiej, przy przejmującym biciu dzwonów we wszystkich kościołach starego miasta równocześnie i podczas Mszy Św. Oby Jego słowa, że samorządu trzeba odważnie i publicznie bronić przed zakusami centralistycznymi, pozostały żywe we wszystkich samorządowcach na długo.

Patryk Gabriel, wicestarosta powiatu starogardzkiego
Zło nie jest radykalne, a zatruwa nas jako społeczeństwo stopniowo,kiedy zgadzamy się na coraz więcej, kiedy coraz rzadziej protestujemy...
Z jednej strony, w obliczu tak tragicznej sytuacji, należy zachować szczególną wstrzemięźliwość w komentarzach. Z drugiej jednak, ten absurdalnie okrutny akt stanowi dla wszystkich obywateli zobowiązanie do wyrażenia sprzeciwu wobec barbarzyństwa. Należy zadać sobie pytania, które ponad pół wieku temu odważnie stawiała Hanna Arendt. Należy wrócić do jej bolesnego odkrycia, że zło jest banalne. Wówczas będziemy musieli uznać, że brak reakcji na wykluczające innych słowa o „ciapatych”, „brudasach”, „pedałach”, „zdrajcach” padają nie tylko z ust polityków czy otumanionych ideologią komentatorów. Niestety padają one na imieninach, w urzędach, szkołach, kolejce do kasy w supermarkecie. Padają w naszym towarzystwie, komentowane często milczeniem czy wręcz śmiechem. Jeśli będziemy pamiętali, że zło nie jest radykalne, a zatruwa nas jako społeczeństwo stopniowo, kiedy zgadzamy się na coraz więcej, kiedy coraz rzadziej protestujemy. Kiedy nie reagujemy na wykluczające, nietolerancyjne wpisy naszych „znajomych” na facebooku. Kiedy opuszczamy wzrok i nie protestujemy, kiedy ktoś oskarża drugą osobę, używając najcięższych sformułowań, nazywając zdrajcą, zaprzańcem, kanalią, bolszewikiem, złodziejem. To nie politycy i polityka jest źródłem zła i przyczyną śmierci prezydenta Gdańska. Część z nich, która z pogardy, braku szacunku i tolerancji zrobiła sobie metodę prowadzenia działalności publicznej, jest efektem przyzwolenia, wyboru obywateli. Wyboru, który niestety został dokonany świadomie, który odpowiada na wizję świata, w którym, jak pisał Orwell „wszystkie zwierzęta są sobie równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. To zaś jest skutkiem lekceważenia, zanegowania dorobku naszej europejskiej cywilizacji, w której wolność, równość i braterstwo przestały być wartościami konstytuującymi wspólnotę. Niestety nie jestem optymistą w kwestii zmiany tego stanu rzeczy, ale być może wynika to z traumy niedzielnych wydarzeń. Obym się mylił i ofiara stała się przyczynkiem opamiętania.

Janusza Stankowiaka, prezydent miasta Starogard Gdański
Nie ma wytłumaczenia dla takiego zła...
Z ogromnym żalem przyjąłem wiadomość o śmierci Pawła Adamowicza. Nie ma wytłumaczenia dla takiego zła. To był człowiek, który kochał swoje rodzinne miasto Gdańsk. Ta miłość była miłością odwzajemnioną. Świadczy o tym fakt, że Paweł Adamowicz był ponad 20 lat Prezydentem Gdańska. Gdańszczanie mu ufali. Żył tym miastem, zawsze blisko ludzi – otwarty, szczery i życzliwy. Pawła Adamowicza znałem osobiście. Idę jego prezydentury była mi bliska od zawsze, zwłaszcza w kwestii budowy społeczeństwa obywatelskiego. Nie tak dawno, bo w październiku ubiegłego roku odbieraliśmy razem nagrodę dla Najpiękniejszej Przestrzeni Miejskiej na Pomorzu. Jego śmierć to niepowetowana strata dla polskiej samorządności. Chciałbym, aby ostatnie słowa Prezydenta Gdańska, które wypowiedział podczas 27.Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, w dniu, w którym tak wielu ludzi dzieli się dobrem, o tym, że Gdańsk jest szczodry, że właśnie potrafi dzielić się tym dobrem, że jest miastem solidarności, zapisały się w naszych sercach na stałe jako słowa uniwersalne. Chciałbym, aby towarzyszyły nam zawsze wtedy, gdy staniemy oko w oko z podziałem, agresją i nienawiścią. Aby przesłanie tych słów zwyciężało i nas budowało.