Maria Orlikowska-Płaczek przez 25 lat z powodzeniem kierowała Przychodnią Lekarską przy ul. Hallera w Starogardzie Gdańskim. Zmarła 30 maja 2018 r. W ostatniej drodze towarzyszyły jej tłumy mieszkańców. Została zapamiętana jako dobry człowiek, wspaniały szef, świetny manager i doskonały lekarz.
Swoim uporem, konsekwencją, ogromnym zaangażowaniem oraz wysoko ocenianymi umiejętnościami menadżerskimi sprawiła, że starogardzka Przychodnia stała się miejską wizytówkę publicznej służby zdrowia w całym województwie pomorskim. Była dyrektor zadbała nie tylko o dobór najlepszych specjalistów, wysoko wykwalifikowaną kadrę medyczną, ale również o sam budynek Przychodni. Za jej sprawą obiekt został kompleksowo wyremontowany, rozbudowany, odnowiony, ocieplony i unowocześniony. Zawsze otwarta na wszelkie nowinki w zakresie opieki medycznej, wyczulona na potrzeby innych i czujna na zmiany w służbie zdrowia robiła wszystko, aby udogodnić życie pacjentom. Dzięki jej trafnym decyzjom, Przychodnia doczekała się nowoczesnego punktu pobrań krwi, przyjaznych gabinetów lekarskich, wysokiej jakości sprzętu medycznego i profesjonalnej recepcji z elektronicznym systemem kolejkowym. Nigdy nie ustępowała, ani się nie poddawała, jeśli chodziło o dobro pacjenta. Przychodnia była jej drugim domem.
Z inicjatywą nazwania Przychodni imieniem doktor Marii Orlikowskiej-Płaczek wyszli radni Klubu Nasz Starogard. Podobny wniosek złożył również radny niezależny Ryszard Gajda. Jednak nikt w Radzie Miasta nie miał wątpliwości, że Przychodnia Lekarska przy ul. Hallera w Starogardzie Gdańskim powinna nosić imię swojej wieloletniej dyrektor – Marii Olikowskiej Płaczek.
Wiadomość o podjęciu uchwały przez radnych Rady Miasta z wielką radością przyjęli pracownicy przychodni.
– Bardzo się cieszymy – powiedzieli. – Tak naprawdę to właśnie Pani doktor Maria Orlikowska-Płaczek zbudowała tę Przychodnię od podstaw. To ona stworzyła jej pozytywny wizerunek i wyrobiła renomę tak w Starogardzie, jak i województwie. Wszystko, co robiła, czyniła zawsze z myślą o innych, przede wszystkim o pacjentach. Była dla nas wzorem i przykładem osoby, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Dla każdego miała ciepłe słowo. Była wyjątkowa. Nie odmawiała spotkań z ludźmi i pracownikami. Nie szczędziła swojego czasu, zawsze z uwagą wsłuchiwała się w to, co inni mają do powiedzenia. Dużo z nami rozmawiała. Starała się dotrzeć do nas i przekazać swoją wizję, ponieważ uważała, że to właśnie od nas, pracowników, w dużej mierze zależy przyszłość Przychodni. Ufała nam i uczyła nas tego zaufania. Jak nikt inny potrafiła stworzyć zgrany zespół. Zapamiętamy ją nie tylko jako naszego mentora, ale przede wszystkim jako wielkiego przyjaciela. Uważamy, że zasłużyła na to wyróżnienie.
Napisz komentarz
Komentarze