Na razie cały czas patrzę do przodu

- Jaką drogę przebył Sławek Neumann od czasu kiedy okupował komitet Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Starogardzie Gd. do dziś?
 - (Śmiech) To był styczeń 1990 r. To jest osiemnaście lat. To już wiek dojrzały. Droga chyba ciekawa, dająca wiele doświadczenia, satysfakcji. Nie robiłem jeszcze takiej retrospekcji. Nie na tym etapie. Myślę, że jak będę na emeryturze. Na razie cały czas patrzę do przodu.

- Na pewno są rzeczy z których jest pan zadowolony ale i takie, z których jakby mniej?
- Nie zawsze wszystko się udaje. Polityka interesowała mnie wcześniej. Pasją stała się w latach dziewięćdziesiątych. To Była Konfederacja Polski Niepodległej i pamiętne akcje, które wówczas przeprowadzaliśmy. Potem byłem najmłodszym radnym w mieście. To był rok 1994. Miałem wtedy 26 lat i zostałem członkiem Zarządu. To byłą druga kadencja samorządu miejskiego. Bardzo dużo nauczyłem się od Pawła Głucha, który wtedy był drugą kadencje prezydentem Starogardu Gd. Nigdy tego nie ukrywałem, że zaimponowała mi jego pracowitość i zaangażowanie. Można o nim wiele mówić ale pracowitości i merytorycznego podejścia do spraw nie można mu odmówić. To była olbrzymia nauka. To było takie zderzenie się z władzą wykonawczą. Podejmowało się decyzje, które dotykały ludzi. To byłą nauka odpowiedzialności za to co się robi, co się też mówi. Można wiele powiedzieć, kiedy nie ma się żadnej odpowiedzialności ale jeżeli już się zostaje szefem stowarzyszenia czy jakiejś struktury, organizacji czy firmy, to odpowiada się za ludzi, za ich życie zawodowe czy społeczne. Za ludzi się odpowiada, podejmując decyzje. Oni muszą czuć, że mają podobne poglądy...

- Ojcowska ręka?
- W cudzysłowie, ale w zasadzie tak, bo jeżeli ktoś zostaje obdarzony zaufaniem i zostanie wybrany na stanowisko, to ci ludzie oczekują od niego, ze będzie dobrze reprezentował ich interesy i podejmował w ich imieniu trafne decyzje. Ktoś kto nie ma predyspozycji nie powinien być na takich stanowiskach, bo to jest pewne, że zaszkodzi tym społecznościom.

- Potem była praca w banku. To było nowe doświadczenie.
- Tak. Skończyłem Szkołę Bankową. Zawodowo wiedziałem co chcę zrobić. Ja ten bank budowałem od zera. Byłem pierwszym w Starogardzie pracownikiem oddziału, musiałem zbudować strukturę Banku Komunalnego (dziś Nordea). Potem była budowa obiektu przy Alei Wojska Polskiego. Miałem doświadczenia w skali mikro, bo wcześniej budowałem własny dom. Jako dyrektor filii miałem obowiązek pilnować tego całego przedsięwzięcia. Decyzje zapadały w centrali ale to ja byłem na pierwszej linii.

- Pamięta pan otwarcie?
- Tak, trochę potu i “krwi’ tam zostało. Kiedy powstał oddział, to się rozrastał. Większość ludzi, którzy tam pracują ja przyjmowałem do pracy. Mam nadzieję, że tam na mnie nie narzekają.

- Potem został pan starostą.
- To był okres mojej mniejszej aktywności politycznej. Prowadziłem Ruch Stu, kampanię Andrzeja Olechowskiego. To była bardziej praca hobbystyczna, niż polityczna. Zostałem starostą starogardzkim ponad pięć lat temu. Startując do wyborów nie planowałem tego. Raczej chciałem być w Radzie Miejskiej. Nie będę mówił dlaczego tak się stało.

- Było trudno?
- Tak. Tu decyzje były naznaczone moją osobą. Wszystkie negatywne decyzje są kojarzone ze starostą.

- Szpital siedzi dalej w głowie?
- Tak, siedzi. To problem, który wymaga załatwienia. Sprawa jest po konsultacjach społecznych. Siedem ustaw ma trafić do Sejmu. Mają pokazać nową strukturę funkcjonowania służby zdrowia. Mają dać szansę takim szpitalom jak starogardzki na to, żeby się odbudowały.

- To będą zdrowe zasady?
- Mam nadzieję. Mają to być normalne zasady rynkowe oparte o działalność spółki w ramach Prawa Handlowego. Chcemy nareszcie przestać mówić o tym politycznie a zacząć mówić bardzo merytorycznie. Nie zgadzam się z takimi hasłami, że jeżeli przekształcimy szpital w spółkę, to jest to prywatyzacja. To wcale nie jest prywatyzacja! Nawet gdyby była częściowa ( jakiś procent weźmie prywatny inwestor), to nie jest żadna tragedia, bo ja mam przykład w Starogardzie. Stacja dializ jest całkowicie prywatna. Ludzie są leczeni na lepszym poziomie i całkowicie za darmo. Do było, jak pan pamięta przetarcie bardzo burzliwe. Były doniesienia do CBA, ABW, prokuratury. A jednak pokazaliśmy, ze możemy mieć nowoczesną stację dializ, ludzie mogą być leczeni na tych samych zasadach czyli z kontraktu NFZ nie płacąc za to nic.

- Muszę tu wspomnieć o mojej “wpadce” dotyczącej sprzedaży budynku, w którym właśnie się znajdujemy. Napisałem, że to pan sprzedał budynek byłych warsztatów szkolnych Mariuszowi Szwarcowi. Tymczasem prawda jest taka, że sprzedał Zarząd Powiatu pierwszej kadencji, kiedy starostą był Andrzej Grzyb. Sypię popiół na głowę i przepraszam. Przy okazji. Dlaczego biuro w tym miejscu, a nie tradycyjnie w ratuszu na rynku?
- Za mojej kadencji spłacone zostały wszystkie zobowiązania, bo płatności odbywały się ratami. Jak przeczytałem to w „Gazecie Kociewskiej” pomyślałem, że od razu mogą to podchwycić media ogólnopolskie. Nie chciałbym się tłumaczyć z niepopełnionych win. Dlaczego w tym miejscu? Potrzebowałem biura nie tylko dla siebie ale i dla Zarządu Powiatowego PO, który wynajmuje jego część. Andrzej Grzyb potrzebował mniejszego biura dla siebie dlatego wybrał ratusz.

- Ale te pomieszczenia w ratuszu wcale nie są funkcjonalne. Osoba mniej sprawna ruchowo czy starsza nie ma szans wdrapać się na piętro.
- Sam pan sobie odpowiedział na pytanie. Tamte pomieszczenia są niefunkcjonalne. Tu jest winda, tam nie ma, tu są toalety dla interesantów, tam nie ma. Moje drugie biuro poselskie jest w Gdańsku - Wrzeszczu na Manhattanie. To nie jest taka dziwna rzecz. Nie będę miał biur w Malborku, Kwidzynie czy Tczewie. Uważam, że jeżeli jestem posłem stąd, to starogardzianie muszą mieć możliwość, aby tu przyjść i spotkać się w normalnych warunkach. Oczywiście, można zrobić pięć biur i każde byle jakie. Na biuro mam 10 tys. zł. Muszę utrzymać z tego pracowników, zapłacić czynsz, media i kupić materiały biurowe. Miasto chciało za pomieszczenia w ratuszu wyższej ceny za metr kwadratowy niż płacę tutaj.

- Spierał się pan z Mariuszem Szwarcem czy w Starogardzie powinna powstać galeria handlowa w miejscu byłego “Neptuna”. 
- Teraz jest właścicielem tego terenu i być może zmieni zdanie i uzna, że to ja miałem rację. To nie jest tak, że mieliśmy jakieś układy. Znamy się, jak z większością przedsiębiorców w mieście. 10 lat w starostwie. To nie jest złe, bo jesteśmy w stanie wiedzieć o sobie więcej. Głosy, które dostałem, to głosy ludzi, którzy mnie znają.

- Zanim został pan posłem ubiegał się pan o urząd prezydenta Starogardu Gdańskiego. Cieszy się pan, z perspektywy czasu, że nim pan nie został? Nie ma czego zazdrościć prezydentowi Edmundowi Stachowiczowi, bo ma kilka orzeszków do przegryzienia.
- I tak i nie. Startując do wyborów zarówno ja jak i Edek Stachowicz mieliśmy świadomość tego, w jakiej sytuacji jest miasto. Dla mnie zaskoczenia nie ma. Wiedzieliśmy o sprawie Polsatu, czym grozi kiedy się zakończy. Znaliśmy możliwości budżetowe. To jest trudna sytuacja. Decyzja o starcie nie bardzo mnie cieszyła. Decyzja trudna. Walczyłem wtedy o drugą kadencję w powiecie i byłem starostą. Platforma miała zadanie obronić swoją pozycję w powiecie i to było dla mnie najważniejsze. Ale uznaliśmy, że należy spróbować. To była bardziej decyzja Platformy niż moja. Był kandydat, który był przygotowywany wcześniej, ale się wycofał w ostatnich miesiącach więc nie miałem wyjścia.

- Praca w banku pozwala panu widzieć więcej od innych i lepiej, niczym szachista przewidzieć ruchy przeciwników?
- Odpowiedzialność polityka polega na tym, żeby przewidywać co się będzie działo, a władze wykorzystywać do realizacji programu. Tym się różnimy. Są różne opcje polityczne i ludzie wybierają ich pomysł na rządzenie.

- Tak naprawdę przeciętnemu Kowalskiemu trudno się połapać czym się różni PiS od Platformy Obywatelskiej.
- Trudniej jest podczas wyborów lokalnych, łatwiej podczas parlamentarnych. Różnice są bardziej widoczne. W Sejmie odbywa się swoisty teatr i na tym polega demokracja. Ludzie muszą mieć możliwość wyboru. Nic lepszego nie wymyślono. To, że jest opozycja, która nas kontroluje, gdzie ludzie mają do wyboru tego, tego i jeszcze tamtego polityka, to jest OK. Wcześniej Sejm był trochę dziwny, bo był wielopartyjny. Dziś jest bardziej stabilny. Nie ma stabilnego systemu, kiedy w Parlamencie jest 20 partii. Wtedy jest anarchia. Wszystkie państwa, które mają ukształtowane tradycje parlamentarne mają w parlamencie dwie, trzy partie, góra pięć. Jeżeli mamy duże, wielotysięczne partie, to może być tak, że któremuś członkowi nie podoba się inny zawodnik w drużynie. To jest naturalne. W drużynie piłkarskiej też nie wszyscy muszą się lubić. Ważne jest to, żeby pobudzić w społeczeństwie chęć zrzeszania się i uczestnictwa w tych partiach, żeby nie były one kanapowymi. Kilkuset członków w takim powiecie jak nasz i możliwość wymiany poglądów, buduje lepsze rozwiązania wyżej, bo mamy informacje od naszych członków, do których mamy zaufanie.

- Jest pan luzakiem? Mówi się do pana Sławek.
- Czasem moje otoczenie mówi, że jestem zbyt bezpośredni. Dla mnie ważne jest żeby nie być niepoważnym, A Sławek to nie chwyt marketingowy. Po prostu wszyscy tak do mnie mówią.

- Ilu wywiadów udzielił pan jako poseł? Czy sejmowi dziennikarze potrafią zatruć życie?
- Miałem wywiady w Telewizji Biznes, radiowej Trójce, TVN 24, Wprost pytał mnie o Komisję Finansów Publicznych. Dziennikarze sejmowi są bardzo specyficzni. Trzeba tam pojechać i to zobaczyć. Takiej presji kamer, fleszy i dziennikarzy na metr kwadratowy nie spotyka się nigdzie. W korytarzach, nie ważne która jest godzina, zawsze siedzi jakiś dziennikarz. Dziennikarze są też po to, żeby kontrolować pewne zachowania polityków i ja to rozumiem. Problem staje się wtedy, bo nie wiem dlaczego jest taka mania wśród dziennikarzy telewizyjnych, że oni łapią z kamerą klienta, który wychodzi w przejściu. Natychmiast robi się taki ludzki wianuszek i nie można przejść. To jest też nasze miejsce pracy i czasami trzeba się wręcz przepychać, bo akurat ktoś udziela wywiadu. Naokoło jest dziesięć kamer, dwudziestu fotoreporterów i jeszcze dziennikarze radiowi i prasowi. Trudno ich nie rozumieć, bo każdy chce mieć newsa pierwszy.

-Kiedy zdenerwował się pan na dziennikarzy?
- Podczas debaty zdrowotnej. Brało w niej udział ponad stu posłów. Fakt, że na sali było kilkudziesięciu. Wszystkie media komentowały to tak “Proszę bardzo. Taka ważna debata, a posłowie wcale się nią nie interesują”. W tym samym czasie dziennikarze mieli za drzwiami komisje, w których pracowali posłowie.