Umarł, aby objawić miłość Boga do człowieka

Chrystus też upadał, ale nie pod ciężarem grzechu, lecz pod ciężką belką krzyża. Jezus pokazuje, co należy po upadku zrobić – należy powstać. Prawdziwy chrześcijanin nie rezygnuje z Pana Boga, ale po każdym upadku powstaje licząc na Jego siłę i pomoc.


Stacja I – Pan Jezus na śmierć skazany
    
Piłat na dziedzińcu wydaje Jezusa na śmierć. A ja? Po której jestem stronie? Przecież jestem uczniem Twoim – uczniem Boga skazanego na śmierć. Czy potrafię zawsze opowiedzieć się za Jezusem? Jest przecież tyle sytuacji, w których popełniam grzech stając się jednym z oprawców. Panie, chcę być zawsze po Twojej stronie. Chcę pozostać z Tobą nawet wtedy, gdy jesteś osądzony, chcę zostać wiernym Tobie - Bogu, który za mnie przyjął wyrok śmierci.

Stacja II – Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

„Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Łk 9,23). Słowa te ukazują radykalizm wyboru, który nie dopuszcza zwłoki i odwrotów. Jaką wartość mają te słowa dla mnie dzisiaj? Pewnie nikt z nas nie nosi na ramionach drewnianego krzyża. Naszym krzyżem będzie stawienie czoła problemom, które na nas czyhają i wierne trwanie przy Chrystusie i Jego nauce.

Stacja III – Pan Jezus pierwszy raz upada pod krzyżem

Upadek jest zawsze czymś co nas zbliża do tego co ziemskie i oddala nas od tego co niebiańskie. Tak jest z grzechem. Chrystus też upadł, ale nie pod ciężarem grzechu, lecz pod ciężką belką krzyża. Jezus pokazuje, co należy po upadku zrobić – należy powstać. Prawdziwy chrześcijanin nie rezygnuje z Pana Boga, ale po każdym upadku powstaje licząc na Jego siłę i pomoc.

Stacja IV – Pan Jezus spotyka swoją Matkę

Miłość zawsze łączy się ze współcierpieniem. Brak współcierpienia najczęściej jest brakiem miłości. Chrystus, niosący krzyż, cierpi za ludzką rodzinę i razem z nią współcierpi. Jego Matka współcierpi z Nim. Przy obecnej stacji jesteśmy świadkami najpełniejszego współcierpienia. Prośmy Boga o łaskę tak wielkiej miłości i współcierpienia kiedy spoglądamy na drugiego człowieka.

Stacja V – Szymon Cyrenejczyk pomaga dźwigać krzyż Panu Jezusowi

Drogi Szymona i Jezusa zeszły się przypadkowo. Jednak pomoc Szymona była bardzo przydatna. Choć trochę ulgi i wytchnienia dla cierpiącego Chrystusa. Pragnienie pomocy drugiemu człowiekowi – rzeczywistość czy fikcja? Czy potrafię pomóc czy kończy się tylko czczej gadaninie? Panie spraw, bym miał zawsze czas i otwarte serce dla drugiego człowieka.

Stacja VI – Weronika ociera twarz Panu Jezusowi

Jezus nie żąda ode mnie wyrzeczenia się życia, ale przyjęcia go w i pełni, którą On może dać. Człowiek niestety za często skupia się na myśleniu o sobie samym. Kto naśladuje Chrystusa odrzuca jednak to koncentrowanie się na sobie samym i nie ocenia rzeczy w oparciu o własne korzyści. Tak jak Weronika pochyliła się nad cierpiącym Jezusem, tak i ja powinienem pochylać się nad drugim człowiekiem widząc w nim Jezusa.
 
Stacja VII – Drugi upadek Pana Jezusa

Co stawiam sobie za życiowy cel? Czy to co ziemskie, przemijające? A może potrafię wznieść swój wzrok nieco wyżej? Ciężar krzyża, zgiełk, wycieńczenie – Chrystus po raz kolejny nie wytrzymał. Jednak ból nie powstrzymał Chrystusa, dla którego jedynym celem było nasze zbawienie. Dla mnie nie ma innej drogi, jak uznać swoją słabość, uznać upadek, powstać i iść dalej – w drogę do zbawienia.

Stacja VIII – Pan Jezus poucza Jerozolimskie niewiasty

W miarę zbliżania się do celu Jezus słyszy coraz więcej głosów współczucia i litości. Szymon i Weronika pomogli. Teraz napotkane niewiasty lamentują. Nagle Ten, którego godziny są policzone, mówi do idących obok niewiast, by płakały raczej nad sobą. Jakże często zdarza mi się roztkliwiać nad innymi, wytykać błędy inny, a nie potrafię zrobić porządku z własnym życiem. Do momentu ukrzyżowania już niedaleko. Panie, daj mi potrzebne siły bym zdążył zmienić swoje życie.

Stacja IX – Pan Jezus po raz trzeci upada pod krzyżem

Sam dam radę… po co mi Chrystus czy drugi człowiek. Przecież mogę sam przezwyciężyć swoje grzechy i nałogi. Mogę sam powstać. Brak pokory wbija mnie w kolejny grzech – w pychę. Chcąc powstać nie mogę liczyć tylko na własne, czasami marne siły. Jest ktoś mocniejszy ode mnie, kto bez zawahania mi pomoże – Chrystus.

Stacja X – Pan Jezus z szat obnażony

„Żołnierze wzięli Jego szaty i podzielili je na cztery części, wzięli także tunikę. Mówili między sobą <<nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć>>” (J 19,23-24). Panie, patrzę na Twoje obnażone ciało, prawdziwą świątynię Boga. To tu pod tym wyczerpanym ciałem skryła się druga Osoba Trójcy Świętej. Spraw, niech obraz ten wpoi mi należny szacunek dla mojego ciała, ono bowiem przez Łaskę stało się świątynią Twej Boskiej Zbawczej obecności.

Stacja XI – Ukrzyżowanie Jezusa

Ludzie współcześni Chrystusowi nie znieśli Twego sprzeciwu wobec tego, co fałszywe. Trzeba Cię było zlikwidować, zabić. Pomimo 2000 lat niewiele się zmieniło. Dziś świat, który afirmuje nicość przybija do krzyża wszystkich i wszystko, co jest głosem Ciebie. Jakie jest moje podejście?  Trzeba mi opowiedzieć się po jakiejś stronie. Jednak wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia.

Stacja XII – Pan Jezus umiera na krzyżu

„Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha Mojego. Po tych słowach wyzionął ducha”. (Łk 23,44.46). On umarł, aby objawić miłość Boga do każdego człowieka; to droga, która nie lęka się niepowodzeń, trudności, wyobcowania i samotności, gdyż wypełnia serce człowieka obecnością Jezusa; to droga pokoju, panowania nad sobą, głębokiej radości serca.

Stacja XIII – Pan Jezus zdjęty z krzyża

Widząc, że Jezus już nie żyje, jeden z żołnierzy dla pewności przebił bok skazańca. Innym ukrzyżowanym, którzy jeszcze nie umarli do wieczora, żołnierze łamali kości - trzeba było pochować wszystkie ciała, by godnie uczcić dzień Szabatu. Czy rozumiem, co się stało? Ciało naszego Zbawiciela zostaje zdjęte z krzyża. Ciało, w którym już nie ma ducha. Jakże często wątpię, gdy moja wiara wystawiana jest na próbę. Często myślę, że to już koniec, zapominając o Twoich obietnicach, o życiu wiecznym, o zmartwychwstaniu.

Stacja XIV – Pan Jezus złożony do grobu

Z dnia na dzień nasze nekropolię się powiększają. Każdego dnia ziemia spełnia Boży nakaz: „w proch się obrócisz”. Od momentu, w którym Chrystus Pan został złożony w grobie wiemy, że grób nie jest klęską życia i początkiem nicości, ale jest otwarciem ku zmartwychwstaniu. Chrystusowy grób wskazuje, że nie nicość, ale przejście paschalne jest ludzkim przeznaczeniem. Chrystusowy grób jest nadzieją naszych grobów.

Rozważania:
dk. Maciej Zabrocki – Parafia pw. Św. Wojciecha w Starogardzie Gd.