Nałóg zrujnował mi życie

Jestem alkoholikiem i lekomanem. Pierwszy kontakt z alkoholem miałem w wieku 15 lat, a już dwa lata później stałem się alkoholikiem. Już jako dziecko byłem faszerowany lekami uspokajającymi. Miałem nerwicę z powodu sytuacji w domu.

Cztery piwa przed pracą
Tato lubił nadużywać alkoholu, jak nie pił, to nie pił, a jak zaczął, to pił tygodniami. W wieku 17 lat miałem pierwszy raz urwanie filmu. Mojemu ojcu byłem tylko do tego potrzebny, by z nim pić. Szybko uciekłem z rodzinnego domu, przez jego nałóg. W ’93 roku mój tato zapił się na śmierć. To był w moim życiu, zwrot, by przestać pić. Wtedy zrozumiałem, że alkohol zabiera bardzo wiele, niemal wszystko. Jest dobry, ale dla ludzi, którzy potrafią pić, a ja już nigdy nie będę potrafił. Staję się agresywny i wstrętny.
W życiu robiłem różne rzeczy. Byłem brukarzem, monterem sufitów podwieszanych, salowym w gdańskim szpitalu. Bardzo często traciłem pracę z powodu picia.
Po śmierci ojca opiekowałem się ciocią, która zmarła na raka. Miałem po niej mieszkanie. Pracowałem wtedy na izbie przyjęć w szpitalu w Gdańsku na Zaspie. Bardzo dużo tam piłem. Ta praca pozwalała na to, do tego stopnia, że jechałem już do pracy pijany. Potrafiłem w Gdańsku Głównym wysiąść z autobusu i wypić cztery piwa przed pracą. Tłumaczyłem to sobie tym, że praca jest bardzo stresująca. Do pewnego momentu moja szefowa przymykała oczy, aż któregoś dnia przestała...

Ty i tak tu wrócisz
Piłem po pracy, w domu piłem, pewnego dnia powiedziałem do mamy: „Dzwoń, nie jadę do pracy. Załatw to.” Byłem wtedy potwornie przepity. Mama zadzwoniła, a szefowa powiedziała, że koniecznie mam być w pracy. „Co tu wykombinować” – myślałem. Moja mama mnie odwiedzała, by mnie przypilnować, bo wiedziała, że ze mną jest źle. Gdy wracałem z pracy z Gdańska parokrotnie leżałem przed dworcem PKS, w dole, kilka razy na izbie wytrzeźwień w Gdańsku, nie raz przepiłem całą wypłatę, dostawałem mandat za mandatem. Zaczęło mnie to przerażać. W ’94 roku straciłem pracę z powodu alkoholu. Kiedyś nie wierzyłem, że mógłbym wypić spirytus z bloku operacyjnego, a jednak tak się stało. To był przełomowy rok.
Pamiętam jak, kilka lat wcześniej mój przyjaciel zawiózł mnie na miting anonimowych alkoholików w Gdańsku. Mówiłem wtedy: „Ja jeszcze nie mam tego problemu, nie osiągnąłem dna”. I nagle podszedł tam do mnie facet, który nie pił już pawie 10 lat i powiedział: „Ty, ty i tak tu wrócisz…”

Pijąc, nie myślało się o niczym
Byłem wściekły. Zacząłem wtedy zazdrościć ludziom, że potrafią żyć, bawić się na trzeźwo.
Gdy pierwszy raz poszedłem na spotkanie anonimowych alkoholików, moje pytanie brzmiało: „Jak tu jest?”. Byłem pełen lęku. Wiedziałem, że podejmując decyzję o trzeźwieniu, będę miał masę strat, finansowych i psychicznych, będzie trzeba myśleć o opłatach, uregulowaniu długów, mandatów, jedzeniu. O tym, jak przeżyć. Pijąc, nie myślało się o niczym.
Mój terapeuta uświadomił mi, że jestem bardzo wrażliwą osobą, ciepłą, uczciwą i nieśmiałą. Gdy ukończyłem terapię na Chopina, ruch abstynencki był dla mnie wszystkim.
Po trzech latach zapiłem powtórnie. Wtedy okazało się, że jestem lekomanem. Powrót do nałogu zaczynał się u mnie od brania leków.

Zabrała mi serce i duszę
W 2005 roku poznałem kobietę. Znalazłem w gazecie ogłoszenie matrymonialne i napisałem. To była jej koleżanka, dała jej mój list. I tak zaczęliśmy pisać. Zakochałem się. Ona miała wtedy 33 lata. Przeprowadziła się do mnie. Przez pierwsze trzy lata układało się w miarę dobrze. Wcześniej też były kobiety w moim życiu. Przygodne znajomości... Nie było ważnej osoby w moim życiu. Jej po pewnym czasie powiedziałem o sobie wszystko, nawet najciemniejsze strony życia, to, że lądowałem w izbie wytrzeźwień, nie pamiętając, jak tam trafiłem, to, że wyrzuciłem matkę z mojego domu, bo nie godziła się na życie, jakie prowadziłem. Gdy powiedziałem już wszystko, padło z jej strony pytanie, co bym zrobił, gdyby mnie zostawiło. Mówię: „Pękłoby mi serce. Zabrałaś mi serce i duszę”.
Kocham jej dzieciaki. Dwie córki i chłopca. Chciałem wziąć z nią ślub. Ona była już rozwiedziona i powtarzała, że papier nie jest jej do niczego potrzebny. Pierwszy raz popsuło się miedzy nami po trzech latach. Poszło o dzieci. Miałem wrażenie, że na wszystko im pozwala. Dziś żałuję, że ją zameldowałem. Nie miałem wtedy pracy, brakowało pieniędzy, ona mnie utrzymywała. Wszystko narastało. Dwa lata temu pierwszy raz rzuciła we mnie trzema wazonami. Potem znowu była awantura, interwencja. Po tych trzech wazonach psychika mi siadła. Wyjątkowo. Chwyciłem wtedy za butelkę i piłem dwa tygodnie. Nie chciałem już pić, a jednocześnie bałem się przestać.

Dla kobiety nie przestanie się pić
Najłatwiej jest powiedzieć sobie, że przez żonę się pije, przez dzieci się pije, przez pracodawcę się pije. Trudno sobie uświadomić, że pije się przez samego siebie. Wiem, że jeżeli dla kobiety, facet będzie chciał przestać pić, to on nigdy nie przestanie pić. To trzeba zrobić dla siebie. Tylko dla siebie. Albo siada facet na tyłek, stwierdza, że mu się wszystko zawaliło i on jest przyczyną problemu, tego np. że żona czy dzieci się od niego odsunęły. Ja wcześniej winiłem każdego.
Przyszedł do mnie wówczas mój przyjaciel. Był po mitingu anonimowych alkoholików. Powiedział, że nie jestem pępkiem świata. „Przestań” - mówił. A ja na to: „Sam już nie potrafię”. – „To idź na odwyk”. Moja partnerka poprosiła mnie wtedy na przedpokój, bardzo mocno mnie przytuliła i powiedziała, że mnie kocha...
Poszedłem na odwyk. Wyszedłem po czterech tygodniach. Znowu chodziłem na mitingi AA. Ale moja partnerka nawet, gdy już nie piłem, z byle powodu mnie biła. Albo ona albo jej nastoletni syn. Przychodziły myśli samobójcze. Nie mogłem spać, nie mogłem jeść.
Mróz był nie do zniesienia
28 grudnia ubiegłego roku zamknąłem się w szpitalu psychiatrycznym w Kocborowie z powodu depresji. Gdy wyszedłem ze szpitala w styczniu było -25 st. mrozu. Byłem w swoim mieszkaniu. Wiedziałem, że coś jest nie tak w domu. Przeszkadzałem im. Zacząłem spać na klatkach schodowych, spędzałem czas w parku. Mróz był nie do zniesienia. Tydzień czasu w sumie po wyjściu ze szpitala mieszkałem w domu. Dziękuję Bogu, że zgubiłem leki, bo zjadłbym wtedy wszystkie.
Dziś jestem bezdomny. Nie mam nikogo bliskiego. Matka moja zmarła w ubiegłym roku. Była najważniejszą osobą w moim życiu. Jedyną, która się o mnie martwiła. Od tej pory muszę liczyć tylko na siebie. Moja partnerka ma nowego faceta, mieszka w moim domu. Ja musiałem się usunąć, doznałem przemocy fizycznej i psychicznej. Przez ostatnie dwa lata byłem często bity, nawet jeśli nie piłem.
Moda na abstynencję
Jednak nie wstydzę się siebie. Teraz sobie jakoś radzę, jestem z tego dumny. Idę na klatkę schodową, prześpię się. Nie kradnę. Idę do Caritasu na zupę.
Ukończyłem terapię na w Przychodni Leczenia Uzależnień w Starogardzie Gd. Mam zdiagnozowane DDA. Jestem dorosłym dzieckiem alkoholika. Uczęszczam na mitingi anonimowych alkoholików, jestem też członkiem Klubu Abstynenta „Razem”.
Mając za sobą te doświadczenia, teraz wiem, że gdybym po raz kolejny miał 15 lat, nie wziąłbym pierwszego kieliszka do ust. Znam młodych ludzi, którzy nigdy nie wypili. Dziś przychodzi moda na abstynencję.
Dziesięć lat temu w Radiu Głos dawałem świadectwo abstynencji. Niedawno byłem na rekolekcjach w Pelplinie, spotkałem tam znajomą z AA. Dziś mam miesiąc abstynencji. Przy pomocy fachowców, wytrzymam. Marzę, by iść do Świętego Piotra na wieczny miting..., ale  trzeźwym.  
Alkohol zabrał mi wszystko... Dzieciństwo i dorosłość. Przez nałóg właściwie nigdy nie dorosłem. Dziś wiem, że bez anonimowych alkoholików, zapiłbym się na śmierć. Gdy jestem trzeźwy, jestem szczęśliwy. Cieszę się, że nie piję, nie biorę leków. Potrafię się uśmiechać. Ruch trzeźwościowy dał mi nowe, drugie życie. Trzeźwe życie.