Najstarsza panna - nie tylko w gminie

Władysława Karczyńska z Koźmina skończyła 100 lat!
Na wieki z Bogiem
Jubileusz obchodzono w kościele w Pogódkach. Specjalne błogosławieństwo przekazał bp Jan Bernard Szlaga.
Mszę koncelebrował proboszcz ks. dziekan Janusz Grzybek, homilię wygłosił ks. kanonik Wiesław Mazurowski, oficjał Sądu Biskupiego z Pelplina, krewny Jubilatki.
Na początku nabożeństwa na ręce Władysławy Karczyńskiej list z błogosławieństwem przekazanym przez biskupa Jana Bernarda Szlagę złożył ks. Janusz Grzybek.

Boża nauka mądrości i miłości
- Szanowna Jubilatko - powiedział w homilii ks. kanonik Mazurowski. - Gromadzisz nas dziś w tej świątyni, bo wszyscy z radością chcemy świętować z Tobą ten niezwykły jubileusz. Jest dziś za co dziękować. Dziękujemy za wypełnione mądrością i doświadczeniem 100 lat życia. To pięknie brzmi – 100 lat…Cały wiek.  Jadąc dzisiaj tutaj zastanawiałem się, co powiedzieć, by były to słowa  odpowiednie do tak szacownej uroczystości. I oto wiek - owe 100 lat -  skojarzyło mi się ze Starym Testamentem. Tam sporo osób miało 100 i więcej lat – patriarcha Abraham, kiedy urodził mu się syn Izaak miał ponad 100 lat. Kiedy umierał był znacznie starszy. Mojżesza, który wyprowadził lud z ziemi egipskiej z domu niewoli, gdy doprowadził lud do Ziemi Obiecanej miał już ponad 100 lat. Dlaczego Bóg sprawił, że osoby tak ważne dla nas i dla naszej wiary żyły tak długo i cieszyły się Bożym błogosławieństwem? Bóg miał wobec nich swój plan i przez nich go realizował. Chciał nas poprzez nich uczyć mądrości i miłości. Dziś, kiedy Jubilatka gromadzi nas tutaj, widzimy w tym także Bożą mądrość. Ta mądrość to przede wszystkim wierność Bogu samemu.  

Prawdziwy skarb dla parafii
W Nowym Testamencie nie ma wyraźnych opisów sytuacji, w których Jezus spotykałby ludzi starszych, w podeszłym wieku. Wspomina się o starym Symeonie czy prorokini Annie, ale nie określa się ich wieku. Jak powiązać to z dzisiejszą uroczystością? Osoba, która ma coraz więcej lat, staje się Bogu osobą bardzo drogą. Osoby starsze, to prawdziwy skarb dla parafii, ich modlitwy są lepiej słyszane przez Boga. Osoba starsza może nauczyć nas pokory wobec Boga i człowieka. To naturalne, bo osoba starsza potrzebuje drugiego człowieka. Jezus przyszedł kiedyś  do sadzawki Siloe, otoczonej przez ludzi schorowanych i starych i zapytał jednego z nich:  „Chcesz być zdrowy?” Człowiek nie odpowiedział ani „tak”, ani „nie”. Odpowiedział:  „Panie, nie mam człowieka!” Osoba starsza potrzebuje drugiego człowieka. Tą potrzebą doświadczania czyjejś obecności ćwiczy się w pokorze. Staje się jak dziecko w sensie szczerości i ufności. Małe dziecko uzależnione jest od swoich rodziców – dlatego Pan Jezus powiedział:  „Jeśli nie staniecie się jak dzieci, nie traficie do królestwa niebieskiego”. Takiej pokory i ufności możemy uczyć się od Cioci Władysławy. Bóg kocha każdego człowieka tak samo. U niego nie ma różnicy kto kim jest. Tej miłości już po stu latach – miłości Boga i człowieka czcigodna Jubilatka z pewnością się nauczyła.

Z Najświętszą Marią Panną na dalsze lata
Można życzyć jeszcze raz stu lat, ale my życzymy wielu lat zdrowia, życzliwości. Chciałbym, aby w czasie tej Eucharystii padły szczególne życzenia i  myślę, że będę wyrazicielem wszystkich zebranych jeśli powiem: życzę Ci Bożego błogosławieństwa, tak abyś nie czuła się sama. A jeśli przez chwilę z całkiem ludzkich przyczyn tak się stanie, to proszę  pamiętaj, że Bóg nigdy nie opuszcza swoich dzieci, że Jezus jest zawsze przy Tobie, a Najświętsza Maria Panna  czczona przez Ciocię od 100 lat niech wyprasza wiele błogosławieństw dla Ciebie na dalsze lata.
* * *
Po mszy św. Jubilatka przyjmowała przed kościołem życzenia, kwiaty i upominki, a następnie wraz z gośćmi i księżmi koncelebrantami udała się na przyjęcie zorganizowane przy wsparciu miejscowych przedsiębiorców i Rady Soleckiej wsi Koźmin.
Na mszy św. byli obecni krewni i znajomi Jubilatki, sąsiedzi, parafianie oraz przedstawiciele skarszewskiego samorządu.