Wybacz mi, Iwonko

Iwonka mieszka na wsi. Lubi spotkania ze znajomymi, długie spacery, spływy kajakowe, wycieczki. Kolekcjonuje anioły i te malowane, i rzeźby. Ma ich masę. Ładnie śpiewa. Poznał ją przez koleżankę, ale to ona przysłała mu sms. Tak się zaczęło jego półtora roku szczęścia...
Andrzej pochodzi ze wsi w powiecie starogardzkim, ma wykształcenie zawodowe. Mechanik pojazdów samochodowych. Planuje iść do liceum, bo może wtedy dostanie lepszą pracę. Pracował przy sprzedaży części samochodowych, wcześniej sprowadzał auta z Niemiec, ale to przestało się opłacać. Mógłby pracować w gospodarstwie wujka, ale nie chce. Widzi, że to ciężka praca, a zysk z niej niewielki.
- W mieście jak pójdziesz do pracy, nawet na 10 godzin, to potem odpoczniesz - mówi. - I masz wolną sobotę i niedzielę.

Na karaoke
Poznał ją w wakacje, na karaoke w Randewu. Od razu wpadła mu w oko. Jednak dopiero po jakimś czasie zaczęli się kontaktować ze sobą, dzwonić do siebie, pisać i się spotykać. Powoli zaczęło coś się między nimi rodzić.  Od 2 listopada 2008 r. byli razem.
Przyszedł czas Bożego Narodzenia.
- Wigilię spędziliśmy osobno, ale resztę świąt i Sylwestra spędziliśmy razem. Pojechaliśmy do znajomych i pomimo tego, że Sylwester był w jakiejś obskurnej wiejskiej świetlicy, to było bardzo fajnie i miło. W noc sylwestrową pierwszy raz wyznaliśmy sobie miłość i to była jedna z najpiękniejszych chwil w moim życiu.
Wszystko zapowiadało się bardzo dobrze. Zdarzały się też i ciche dni, i ciężkie chwile, ale za to Andrzej bierze winę na siebie.

Wspomina pierwsze kwiaty
Posłał jej, do zakładu,  pocztą kwiatową duży bukiet czerwonych róż. Była bardzo zaskoczona, że dostaje kwiaty tak bez okazji, po prostu. Na Walentynki dostał od niej ich zdjęcia złożone w całość. Bardzo się ucieszył.
Minęło pół roku.
- Zaplanowaliśmy wspólne wakacje w Zakopanem. To był piękny tydzień. Do szczęścia wystarczyła nam w górach butelka wody i bułki. Nie wydaliśmy tam wiele, wiele zwiedziliśmy. Potem jeszcze dwa tygodnie bolały nas nogi.
Przy niej jego życie nabierało sensu. Chciał być lepszym człowiekiem, już bez tego młodzieńczego „fiu bździu”.
Pracował z ludźmi, którzy mieli inną hierarchę wartości. Nastawiali się na kasę, a cała reszta nie była ważna. Dobre imprezki, dziewczyny na kilka godzin, życie z dnia na dzień.

Wspólne życie
Po roku znajomości postanowili wspólnie zamieszkać. To było w październiku. Zamieszkali  w  Starogardzie, na stancji. Dwa pokoiki, kuchnia, łazienka.
- Pierwszy raz mieszkałem z dziewczyną. Ona też po raz pierwszy opuściła rodziców. Jakie radosne było dla nas to, że byliśmy razem.
Ona pracowała w mieście, on dojeżdżał na do pracy na wieś.
Przy tym wspólnym mieszkaniu pojawiły się pierwsze problemy. Jej nie podoba się, że on pracuje na czarno. Nie akceptowała jego kolegów z pracy.
- Największym moim błędem było, że nie rozmawiałem z nią o moich problemach. Teraz, po czasie to do mnie dotarło. To ja nawalałem i nie byłem z nią do końca szczery. Nie mówiłem prawdy.

Pięknie, bo razem
Każdego 2 dnia miesiąca, w kolejną rocznicę ich znajomości dostawała od niego kwiaty.  Chodzili razem do kościoła, na spacery. Kupili sobie nawet kijki do marszu. Wiele czasu spędzali wspólnie.
- Razem sprzątaliśmy, gotowaliśmy. Nawet oglądałem seriale, których wcześniej nie znosiłem. Przy niej je polubiłem.
Jej rodzice go akceptowali. Polubili się. On pomagał im i przy domu, i w trudnych rodzinnych chwilach, choćby przy pogrzebie dziadka Iwonki. Wiele czasu poświęcił na wspólne załatwianie spraw z jej rodzicami.
- Rodzice nam pomagali. I jej i moi.

Durny 13
W marcu zrezygnował z pracy. Miał dosyć roboty na czarno i tych „klimatów”. Próbował znaleźć jakąś inną pracę, ale widać za słabo. Nie powiedział swojej dziewczynie, że nie ma pracy.
Pieniądze topniały.
W końcu  przyszedł 13 kwietnia 2010 r.
Andrzej nie wie jak zrodził się w jego głowie pomysł, żeby okraść przyszłych teściów.
- To był moment najgłupszy w moim życiu. Wszedłem do ich domu przez okno, otworzyłem szufladę i trafiłem na pieniądze - 1800 zł. Wziąłem je i pojechałem do naszego mieszkania w Starogardzie. Ile razy potem próbowałem myśleć - po co to zrobiłem. Nie jestem w stanie do dziś tego zrozumieć...
Po godzinie zadzwonił tata Iwony. Powiedział, że ktoś go okradł.
- Pojechałem tam z Iwonką. W domu była policja. Po krótkim czasie powiedziałem, że to ja. Wyciągnąłem pieniądze. Chciałem oddać. Było za późno. Iwonka była w szoku. Jej rodzice też.

Do paki
Policjanci zawieźli Andrzeja na komendę. Przesłuchanie, na drugi dzień rozmowa z panią prokurator. Wspomina, że to była miła kobieta. Postanowił dobrowolnie poddać się karze. Rozmawiał też z psychologiem.
- Tego dnia  puścili mnie do domu.  Z komendy poszedłem do kościoła św. Wojciecha. Iwonka przyszła do mnie. Modliliśmy się razem. Potem poszliśmy na stancję. Przyjechali moi rodzice. Byli w szoku. Pękłem. Rozkleiłem się. Mówiłem, że nie wiem, co mi przyszło do głowy. Próbowałem rozmawiać z Iwonką. Kiedy odjechali moi rodzice, przyjechali jej i zabrali ją do domu. Nie rozmawiali ze mną.
Następnego dnia wyprowadziła się ze stancji. Nie chce się z nim spotykać. Przez telefon niewiele  rozmawia. Powiedziała, że mu wybacza, ale nie będzie z nim dalej, bo nie może mu „tego” zapomnieć.

Nie mogę bez niej żyć
Przez kilka dni wchodził do kościoła, w końcu odważył się i porozmawiał z księdzem. Długo. Wyspowiadał się ze swojego grzechu. Ksiądz powiedział, że czas uleczy rany. Radził, aby młodzi dali sobie miesiąc czasu, bo „nie takie rzeczy ludzie sobie wybaczają”. Był bardzo zdziwiony tak wielką skruchą.
- Ja nie jestem złodziejem, nie wiem dlaczego to zrobiłem. Nawet pani prokurator była zaskoczona moja postawą. Mówiła, że widziała już wiele najróżniejszych przypadków, ale z takim jak mój się nie spotkała.
We wsi, z której pochodzi Iwonka, wszyscy wiedzą o tej kradzieży i „wieszają psy” na Andrzeju,  chłopaku, który okradł przyszłych teściów.
 
Kocham Ciebie Iwonko
Nie ustalali daty ślubu, ale swój związek traktowali bardzo poważnie.
To była pierwsza dziewczyna, z którą chodził tak na poważnie. On ma 24 lata. Ona dwa więcej.
- Iwonko, proszę Twoich rodziców o wybaczenie. Wiem, że żadne przeprosiny nie są w stanie zmazać ze mnie tego, co zrobiłem – mówi załamującym się głosem. - Jestem winien. Za to co zrobiłem zostanę ukarany przez sąd. Najgorszą karą jest dla mnie nasze rozstanie. Tęsknię i myślę o Tobie. Wróć do mnie. Daj mi, proszę, szansę. Jeszcze jedną szansę...