Śp. Irena była kimś, obok kogo nie sposób było przejść obojętnie. Nigdy nie odwracała wzroku od cudzych problemów – przeciwnie, zawsze wyciągała pomocną dłoń, służyła wsparciem, dobrym słowem i konkretnym działaniem. Przez wiele lat związana była z Publicznym Gimnazjum nr 2 w Starogardzie Gdańskim (obecnie Publiczna Szkoła Podstawowa nr 3), gdzie zapisała się w pamięci uczniów, rodziców i współpracowników jako pedagog z powołania – szanowana, ceniona i po prostu lubiana.
Bliscy wspominają ją jako iskrę uśmiechu, kopalnię pomysłów i wielką motywatorkę. Dla niej praca w szkole nigdy nie była jedynie realizacją programu nauczania. Zarażała aktywnością – organizowała spotkania ze sportem, poezją i muzyką, inspirowała do działania, dzieliła się swoim światem i pasją. Była duszą towarzystwa, znakomitą organizatorką i człowiekiem szeroko otwartym na innych. Dla wielu pozostanie prawdziwym skarbem.
W jej życiowej postawie odnaleźć można słowa wyśpiewane przed laty przez Edyta Geppert:
„Uparcie i skrycie,
och życie, kocham cię, kocham cię,
kocham cię nad życie”.
Od kilku lat zmagała się z nieuleczalną, postępującą chorobą neuronu ruchowego – stwardnieniem zanikowym bocznym (SLA). Mimo cierpienia i przeciwności losu nie traciła nadziei. Do końca towarzyszyli jej najbliżsi, w tym ukochany mąż oraz dzieci. Jej szczery uśmiech i pogoda ducha dodawały otuchy wszystkim wokół.
Rodzinie i bliskim składamy najszczersze wyrazy współczucia.
Odeszła osoba wyjątkowa, lecz pamięć o niej – pełna ciepła, wdzięczności i podziwu – pozostanie z nami na zawsze.
