Z dziejów wsi i parafii Linowiec i Żabno

Zgodnie z księgą adresową gosp. pow. 50 ha, właścicielami ziemskimi byli: Bernard Chełkowski – 102 ha, Laura Damaros – 160 ha, Max Frasch – 59 ha, Władysław Kleśniewski – 96 ha, Franciszek Specht – 81 ha. Młyn parowy należał do S. Gaworzewskiego. Wyszynk trunków prowadzili M. Bielska i T. Sękowski. Sklep z różnymi towarami należał do W. Eicha. Jak w każdej wsi był także kowal – E. Müller. Wspomniana księga wymienia w Linowcu w tym czasie także Kółko Rolnicze, którego Prezesem był w 1929 roku mieszkający w Okolu I. Wesołowski oraz Kasę Stefczyka Sp. z nieograniczoną odpowiedzialnością
W 1933 roku w Linowcu mieszkało około 400 osób. Pomimo przeprowadzonej reorganizacji systemu administracji państwowej mającego wzmocnić gminy finansowo, w dalszym ciągu borykały się one z brakami środków. Gmina zalegała m.in. z zapłatą do Zakładu Ubezpieczeń ½ kosztów leczenia w szpitalach komunalnych za 1934 rok, a zadłużenie wynosiło 353 zł. Spis urzędów pocztowych z tego roku podaje, że w leśniczówce Linowiec znajdowało się pośrednictwo pocztowe, z którego pocztę odwożono do Starogardu. Brak jednak informacji na temat leśniczówki Linowiec. Wiadomo, że w tym okresie działała leśniczówka w Zapowiedniku. W 1935 roku gromada Linowiec weszła w skład nowo utworzonej gminy Starogard Wieś.
 W nocy z 2 na 3 czerwca 1942 roku hitlerowcy wysiedlili dwie rodziny polski. W październiku 1943 roku Linowiec, którego niemiecka nazwa brzmiała Lienfitz, liczył 413 mieszkańców. Wieś miała 95 gospodarstw domowych i obejmowała obszar 788,96 ha. Linowiec wyzwolony został spod niemieckiej okupacji 8 marca 1945 roku. Po wyzwoleniu majątek został rozparcelowany.
12 października 1946 roku w Linowcu odbyła się konferencja rejonowa nauczycieli.
Od 1 stycznia 1954 roku Linowiec przestał być wsią gromadzką i wszedł w skład nowo utworzonej gromady Żabno. W latach 1950 - 1961 w Linowcu istniała spółdzielnia produkcyjna, a po niej Spółdzielczy Ośrodek Rolny, który w 1964 roku zmienił nazwę na Gospodarstwo Rolne Kółka Rolniczego w Linowcu. W następnych latach nosiło ono nazwę Międzykółkowa Baza Maszynowa. Zastępcą kierownika w 1968 roku został Kamil Juszkiewicz, dotychczasowy brygadzista w PGR Nowa Wieś Rzeczna.
W 1963 roku we wsi było jedynie 30 zabudowań.
W 1965 roku we wsi wybudowano nową zlewnie mleka.
W 1968 roku wybudowano nowy budynek szkolny.
W 1969 roku, jak możemy przeczytać w sprawozdaniu. MBM dysponowała 16 ciągnikami, 4 młocarniami, kombajnem zbożowym, 5 snopowiązałkami. Jednak jej działalność w tym roku przyniosła straty, efektem czego były zmiany na stanowisku Kierownika MBM.
W 1972 roku podczas kolejnej zmiany systemu administracji terenowej Linowiec wszedł w skład nowo utworzonej gminy Starogard.
W 1973 roku Kółko Rolnicze liczyło 37 rolników i 22 członkiń KGW.
W 1985 roku Józef Milewski tak krótko zapisał informacje o wsi Linowiec. „Resztki po dawnym kościele katolickim, usytuowanym na wzniesieniu, zniszczonym w wojnie trzynastoletniej 1454-1466, oraz po cmentarzu przykościelnym, zachowane w fundamentach części oparkanienia starej szkoły, nawiedzonej strajkiem szkolnym 1906-1907, do dziś czynnej, lecz rozbudowanej. Na murze szkoły tablica pamiątkowa ku czci nauczyciela Jana Ciecholewskiego (1905-1939) zamordowanego przez hitlerowców w Lesie Szpęgawskim 20 X 1939.”
Dziś Linowiec należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starogardzie - Łapiszewie.

Żabno

Wieś sołecka Żabno położona 2 km na północny zachód od Starogardu. Od zachodu ograniczona nieczynną linią kolejowa do Skarszew. Za tą linią na odcinku 5 km płynie wijąc się pięknymi zakolami, aż do Wzgórza Joannitów w Starogardzie, rzeka Wierzyca. Od nazwy wsi region ten nazwano „Szwajcarią Żabieńską”.
W Polsce istnieje jeszcze 13 wsi lub ich części o nazwie Żabno.
Odkryte groby skrzynkowe wskazują na istnienie osadnictwa już w latach 700 - 400 p.n.e. W latach 1198 - 1360 wieś należała do joannitów. Lepolod Schenzel pisze w swej książce o istniejącym w XIII wieku grodzie Sabor, identyfikując go z Żabnem. Również Klemens Bruski wymienia Żabno jako wieś założoną przez joannitów, której chłopi płacili czynsz w wys. 12 skojców.
Od 1373 roku wieś należała do Krzyżaków. Wtedy też wymieniana jest nazwa wsi Zabyn. Następne nazwy to: Zeben (1408), Schebin (1414 - 1438), Zabno (1534 - 1624), Żabno 1649 - 1750). Około 1790 nazwę wsi pisano Sauben. Następnie niemiecka nazwa wsi brzmiała Saaben. Po 1920 roku powrócono do nazwy Żabno. Nazwa wsi Żabno w Polsce występuje wielokrotnie, jak podaje Bogusław Kreja 17 razy.
W okresie średniowiecza Żabno było dużą wsią (40 łanów), w której znajdował się kościół parafialny. W 1466 roku wieś została dobrem królewskim zarządzanym przez starostę skarszewskiego i obejmowała obszar 36 łanów. Żabno wchodziło w skład skarszewskiego starostwa do 1772 roku. W 1570 roku wieś była tylko częściowo zasiedlona. Spośród 40 łanów aż 17 leżało odłogiem. Gburzy użytkowali 19 łanów, a 4 należały do parafii. W Żabnie była też jedna karczma. Pod koniec XVI wieku w Żabnie mieszkało 7 gburów.
W 1624 roku Żabno miało w dalszym ciągu 40 włók, jednak we wsi tak jak w Linowcu mieszkał już jedynie 1 gbur posiadający 3 włóki. Resztę włók pustych starosta skarszewski miał zaludnić, za czynsz 25 florenów i 2 kury od włóki. W inwentarzu starostwa skarszewskiego z 26 czerwca 1628 roku, opracowanym przez Edwina Kozłowskiego czytamy, „Lezy od Zamku wmily. Tha wieś ma włok 40. Tha wieś wszytka spustoszał Czsć prześ Arendarze Częsć prześ Je/go/ M/o/sci samego Pana Wojewodę Zołnierze ostatek zniesly, ze y kołu nie zostało, role wszystkie odłogami lezą, jednak do thyze Wsiey Chrosty przy Zaroślach są. Powinien jednak Je/go/ M/os/c Pan Wojewoda Pomorski na kazdy Rok przebudowac złotych Polskich Dwie Scie. Te spustoszenie wsi jest wynikiem wojny szwedzkiej, która zaczęła się w 1626 roku. Spalony został również kościół św. Jana stojący na wzgórzu pod Żabnem. Wieś opustoszała na dziesiątki lat.